sobota, 22 sierpnia 2015

Epilog

"Things were all good yesterday
Then the devil took your breath away 
Now we're left here in the pain"

Nie czułem nic.Zamknąłem oczy.Już nic nie widziałem.Po prostu klęczałem.W głowie odtwarzałem obraz osuwającego się na ziemię ciała Emily.Nie wiedziałem, że Trevor będzie w stanie zrobić coś takiego.Nie potrzebował jej, miał wypuścić, kiedy sprawa ucichnie.Miał dbać o jej bezpieczeństwo.I tak, zapewnił je, zabijając ją.Przynajmniej teraz jest w lepszym miejscu.Nie ma tam bólu, jakim była przepełniona jej dusza.Nie ma zła, którego tutaj było za wiele.I mimo, że już nigdy nie poczuje dotyku ukochanej, nie zobaczę jej uśmiechu, cieszyłem się, że jest w lepszym miejscu.Chciałem dla niej jak najlepiej, a zważając na to, że nie dam dam rady żyć normalnie bez mojego aniołka, którym własnie się stała, dołączę do niej.Będę aniołem, będę jej chronił, mimo, że nie mam już od czego.Z takimi myślami, wyjąłem pistolet zza paska spodni.Uśmiechając się, myślałem jak wspaniale będzie.Przycisnąłem go do skroni, jeszcze chwila kochanie, poczekaj na mnie.

_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Takim oto sposobem dotarliśmy do końca tego fanfiction.Dziękuję osobom, które wróciły do opowiadania po prawie rocznej przerwie.Dziękuję wszystkim komentującym.Nie będę prosić, żeby każdy, kto to czyta skomentował, bo nie sądzę, że skomentuje ktoś więcej, niż ci, którzy komentowali.Tak więc, to chyba wszystko, co chciałam napisać.Przepraszam za spierdolenie fanfiction.

sobota, 15 sierpnia 2015

Rozdział 24

Następnego dnia obudziłam się sama, Zayna, jak zawsze, nie było.Nie przejęłam się tym, wiedziałam, że chłopak wróci po kilku godzinach.Nadal nie powiedział mi, co robi całymi dniami, jednak postanowiła  nie naciskać.Nie byliśmy parą, żeby żądać od niego wyjaśnień.Mógł robić co chce, a ja, nie powinnam się tym zbytnio przejmować.Ziewnęłam, przeciągając się.Uśmiechnęłam się leniwie i spojrzałam w stronę okna.Słońce wpadało przez zasłony, oświetlając pokój.Wszystko było fajne, spokojne, ale coś mi tu nie pasowało.Było za cicho, zbyt cicho.W pierwszej chwili pomyślałam, że to wina dźwiękoszczelnych okien i drzwi, jednak szybko wyrzuciłam to sobie z głowy.Mimo tego, zwykle nie było idealnej ciszy.Zawsze ktoś chodził na górze, coś spadało niżej, a kolejna osoba pukała w ścianę.Teraz wszystko ucichło, słychać było jedynie mój oddech i równomierne bicie serca.Postanowiłam sprawdzić powód tej ciszy.Usiadłam na łóżku, pozwalając moim nogom łagodnie opaść na miękki dywan.Podeszłam do szafy, wyciągając z niej koszulkę Zayna oraz dresowe spodnie.Nie wiem jakim cudem się tam znalazły, ale zapewne chłopak pojechał do domu mojej babci i je wziął.Kiedy się już ubrałam, wyszłam z pokoju.Przede mną rozciągał się wielki, długi i pusty korytarz.Chyba naprawdę nikogo nie było.Sprawdziłam wszystkie pokoje, które dałam radę otworzyć.Kiedy natykałam się na te zamknięte, przykładałam ucho do drzwi, nasłuchując.Tak jak myślałam, nikogo nie było.Ucieszona, że zostałam sama, w pierwszej chwili chciałam uciec.Tak po prostu wyjść.Kiedy już byłam przy drzwiach, dopadły mnie wątpliwości. Zayn prosił, żebym nie uciekała.Mówił, że tylko tutaj jestem bezpieczna.Jednak, jeżeli wie, że na zewnątrz są ludzie, którzy prawdopodobnie chcą mnie porwać, w celu wyłudzenia informacji, to dlaczego zostawił mnie tu samą?Samiutką jak palec.Przecież każdy mógłby sobie teraz wejść, zabrać mnie i wyjść.Postanowiłam zostać i korzystać z chwil wolności.Nie chciałam już wychodzić, bałam się o własne życie.Poszłam do salonu, gdzie włączyłam telewizor.Od razu włączył mi się jakiś program, gdzie nadawany był mecz na  żywo, skrzywiona przełączyłam na kanał muzyczny.Nigdy nie przepadałam za piłką nożną, nawet nie wiedziałam o co w niej chodzi.I chyba nie chciałam wiedzieć.Wsłuchując się w słowa piosenki, która aktualnie leciała, skierowałam się w stronę, z której przyszłam w poszukiwaniu kuchni.Jednak w połowie drogi, usłyszałam, jak ktoś zaczął walić w drzwi.Nie było to pukanie.Przełknęłam ślinę, nie wiedziałam co zrobić.Zayn nie mówił mi, jak powinnam sie zachować w takiej sytuacji.Z wstrzymanym oddechem podeszłam do drzwi.Nadal nie wiedziałam co robię, miałam nadzieję, że jak otworzę i powiem, że nikogo nie ma, odpuszczą.Myliłam się, chwilę po otwarciu się drzwi, moje ciało zostało przyciśnięte do przeciwnej ściany, a do mojej głowy przystawiono pistolet.Nie miałam nawet chwili na ogarnięcie, co właściwie się stało.
-Zostawili ją samą-Dobiegł do moich uszu ironiczny śmiech-Samiutką jak palec, oh kochanie, nawet nie wiesz jak Martinez nam to ułatwił.-Ułatwił co?Chyba nie zamierzają mnie zabić, proszę nie, modliłam się w myślach, jednak wiedziałam, że to nic nie da.Głupia.
-Dobra, nie bawmy się.Bierzemy ją i idziemy, napisz kartkę z pożegnaniem czy coś, upozorujemy jej ucieczkę.-Chłopak wziął mnie za ramię, zmierzając ku wyjściu.Opierałam się, nie chciałam iść.Miałam nadzieję, że Zayn niedługo tu przyjdzie i mi pomoże.-Nie szamocz się, bo cie zwiąże-warknął.Uspokoiłam się i posłusznie idąc obok ze spuszczoną głową.Mężczyzna zamknął drzwi, a ja szłam obok drugiego do czarnego samochodu.Jednak coś nam w tym przeszkodziło, mianowicie drugie auto wjeżdżające na podjazd. Trzymający mnie rudy chłopak, spiął się.Chwilę potem dołączył do nas drugi, mierząc z pistoletu do nowo przybyłych.
-Zostaw dziewczynę
-Śnisz, Eric ją chce i ją dostanie.Żywą, więc posuń się z łaski swojej, jeżeli mamy nie wymordować wszystkich twoich ludzi, łącznie z tobą, Martinez.
-Nie ma mowy-Wszystko działo się w jednej chwili.Postrzelony rudy, ja trzymana przez znajomego Trevora.Odetchnęłam z ulgą.Bezpieczna.Przynajmniej tak myślałam, do czasu, kiedy ten przystawił mi spluwę do głowy, a brunet przemówił.
-Mam już Hemmingsa i jego diamenty.Dziewczyna nie jest mi potrzebna, jednak nie lubię się dzielić.Jeżeli Eric ją chce, to dostanie, ale martwą.-Jego głos był lodowaty, zero emocji.Nie chciałam umierać, błagam Zayn przyjdź.-To jak?Nadal we mnie celujesz, no cóż, nie mam wyboru.-Dodał, po czym trzymający mnie chłopak pociągnął za spust.Ostatnie co usłyszałam to głos Zayna, nie byłam pewna co krzyczał.Może mi się przesłyszało, wszystko zlało się w czerń.Trwało może ułamek sekundy.Strzał, czerń, sen.Błogi, wieczny sen.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Zjebałam ff, tak wiem, nikt nie musi wypominać.
Miałam to rozłożyć na 2-3 części.W sensie, że pierwsza część opowiadania, druga i trzecia.
Ale zjebałam i jest tylko ta.
Za tydzień epilog.Nie spodziewajcie się niewiadomo czego.Możliwe, że nie będzie miał nawet połowy długości tego rozdziału.





















czwartek, 6 sierpnia 2015

Rozdział 23

 Zayn zaprowadził mnie na ten sam plac zabaw, na którym po raz pierwszy spotkałam Trevora.Mimowolnie na to wspomnienie, po moim ciele przeszły ciarki, a ja się wzdrygnęłam, kiedy kolejne wspomnienie przeleciało mi przez głowę.
-Zimno ci?-Chłopak musiał zauważyć moje dreszcze.Od razu pokręciłam głową, poprawiając rękę splątaną z jego.Mimo wszystko, mimo tych gestów, słów, nadal nie mogłam uwierzyć, że trzymam go, tak po prostu, a on się nie wyrywa.Nie mogłam uwierzyć, że znalazłam kogoś, kogo kocham, kogoś, kto kocha mnie, a przynajmniej tak twierdzi.
-Nie, ja..po prostu coś sobie przypomniałam.-Odpowiedziałam, nie wiedząc czy powiedzieć mu o powodzie moich ciarek.Nie chciałam, aby znowu się zadręczał.To nie była jego wina.Siedzieliśmy tak przez dłuższy czas, nie odzywając się do siebie i obserwując.Po prostu cieszyliśmy się swoim towarzystwem.
-Zayn?-Odwróciłam się do chłopaka, a kiedy dostałam w odpowiedzi jego spojrzenie i ciche "hm", kontynuowałam.-Kiedy wróce do babci?No wiesz.-Spiął się i przeniósł wzrok na niebo.Proszę cię, powiedz mi.Chcę wrócić do domu, do babci.Zapewne się strasznie martwi, nie było mnie już tam od tygodnia.A Libby, Eleanor, ja i reszta poznanych mi tam ludzi, zapewne ma mnie w dupie.Chłopak westchnął, splatając nasze palce.
-Emily, ja naprawdę nie wiem.Jak na razie staram się robić wszystko, abyś była tam bezpieczna i czuła się komfortowo.-Zacisnęłam usta w wąską linię, czyli nie wrócę do domu zbyt szybko.-Hey, kochanie, spójrz na mnie.-Zmusił mnie abym to zrobiła, a następnie patrząc w moje oczy, kontynuował-Gdyby nie to, że teraz każdy nagle zaczął szukać Hemmings'a, wróciłabyś już pierwszego dnia, zaraz po tym, jak Trevor by cię spytał o niego.-Westchnął i zaczął bawić się moimi palcami, spuszczając na nie wzrok-Ja chcę cie tylko chronić, nie rozumiesz jak niebezpiecznie teraz tam jest.Już prawdopodobnie każdy wie, gdzie przebywasz, znaleźliby cię w kilka minut, a następnie porwali.Nie byliby tak mili jak Martinez, bo mimo wszystko, byłaś traktowana jak księżniczka, dopiero potem puściły mu nerwy.-Podniósł spojrzenie na moje oczy.Przez ciało przebiegały mi dreszcze.Jak to nie jestem bezpieczna?O co w tym wszystkim chodzi.Nie rozumiałam nic z tego, nie wiedziałam kto mnie szuka oraz w jakim celu to robi.Co jeżeli ktoś tu jest i nas obserwuje?-Emily.Gdyby nie to, że cie tam przyprowadziłem, gdyby nie to, że kazałem mu nic ci nie robić, prawdopodobnie leżałabyś zakopana w ziemi albo zamknięta w piwnicy.To własnie robią przywódcy gangów, jeżeli szukają informacji, porywają osoby, które mogą coś wiedzieć i wyciągają informacje.Znęcają sie psychicznie, aż nie zaczną gadać.A jeśli to nie skutkuje, używają siły, aniołku, oni są zdolni to wszystkiego, dlatego cię tam trzymam i nie wypuszczam.Po prostu nie chcę widzieć twojego ciała w obitej ładnym materiałem, trumnie.I proszę, nie uciekaj, nie próbuj tego, wypuszczę cię od razu, kiedy uznam, że wychodząc przed dom, nic ci się nie stanie, ale proszę, nie próbuj nawet wychodzić z tego budynku.Dobrze?-Spytał, a ja wypuściłam powietrze, nawet nie zauważyłam, że je wstrzymałam.Trzęsły mi się ręce po tym, co powiedział.Dlaczego wszyscy nagle zachcieli znaleźć Luke'a?I co ja mam z tym wspólnego?Przecież do wczoraj myślałam, że nie żyje.Przełknęłam ślinę, wypuszczając drżący oddech.Czyli byłam traktowana ulgowo przez Trevora, bałam się nawet pomyśleć, co zrobiliby ze mną inni.Poczułam jak Mulat porusza się, a następnie przyciąga mnie do siebie, składając pocałunek na czubku mojej głowy.Wtuliłam się niego, słuchając spokojnego i miarowego bicia jego serca.Mogłabym tak siedzieć wiecznie.Przeniósł drugą rękę na moje plecy, głaszcząc je.-Nikt nic ci nie zrobi, przysięgam, ale błagam, Emily, naprawdę nie próbuj nawet wychodzić sama poza budynek.
 Siedzieliśmy na placyku tak długo, aż nie zaczęło się ściemniać.Chłopak postanowił wracać, aby nie siedzieć po ciemku.Co jak co, ale nie było to bezpieczne zważywszy na nagłe zainteresowanie moją osobą.
-Zayn?-Powiedziałam imię Mulata, chcąc zadać pytanie, a kiedy otrzymałam ciche "hm" i spojrzenie bruneta, zapytałam.-Dlaczego w ogóle każdy chce tak bardzo złapać Luke'a?-Spiął się, wzmacniając ucisk na mojej dłoni.Przełknęłam ślinę, mogłam nie pytać.W myślach skarciłam się za swoją ciekawość.Przeniosłam wzrok na niebo przed nami, spacerowaliśmy po jakimś osiedlu, idąc w stronę lasu.Nie chciałam tam wracać, ale wierzyłam Zaynowi, że tam będę bezpieczna i wypuszczą mnie wtedy, kiedy już nikt nie będzie wyrażał zbytniego zainteresowania moją osobą.Usłyszałam westchnięcie, a następnie Mulat puścił moją dłoń.Przeniosłam na niego wzrok, byłam lekko zaskoczona, mimo, że nie byliśmy parą, całował mnie, trzymał za rękę, przytulał i robił wiele podobnych rzeczy, które robią osoby w związku.Nie powiem, trochę mnie to zasmuciło.Może się mu znudziło?Moje wątpliwości minęły, kiedy objął moje plecy ramieniem.Uśmiechnęłam się lekko, w myślach znowu się karcąc, jednak tym razem za głupotę.Jednak nadal nie wiedziałam dlaczego nie znajdzie sobie innej dziewczyny?Ładniejszej, umiejącej się zachować, doświadczonej.. , przecież każda do niego lgnęła, mógłby mieć każdą na jedną noc, zmieniając je kolejnego dnia.Z takimi myślami doszłam do ''domu''.Brunet otworzył drzwi, przepuszczając mnie przed sobą.Nie zdążyliśmy wejść do salonu, a dobiegł nas głos Trevora.Nie mówił spokojnie, bardziej krzyczał.
-Gdzie wyście się podziewali do kurwy?Chcesz ją chronić i w ogóle odpierdalać te wszystkie gówna, ale wychodzisz z nią sam, bez któregoś z chłopaków, kiedy pierdolony Shadow ją chce!Czyś ty kurwa postradał rozum?-Pełen furii, podszedł do Zayna, mierząc go wzrokiem.Nie wiedziałam kim jest ten cały "Cień" i chyba nie chciałam wiedzieć.Na pewno był kimś strasznym, a sądząc po minie chłopaka, tak, na pewno był gorszy od Trevora.
-Czego chce od niej Eric?-Spytał, przyciągając mnie do siebie.Wystraszony Zayn, tego jeszcze chyba nie było.

ERIC

  Siedziałem przy biurku, przeglądając papiery.Musiałem je dokładnie przestudiować, nie chciałem czytać ich po raz kolejny.Będąc prawdopodobnie najstraszniejszym człowiekiem świata, nie mogłem się pomylić.Jedna moja pomyłka, to śmierć kilkunastu ludzi.Nie żebym się przejmował, ale takie "wypadki" nie działają dobrze na reputację.Sięgnąłem po szklankę, nalewając więcej whisky.Kochałem jej smak, zapach, widok i wszystko co z nią związane.Pomagała mi się skupić.Westchnąłem, odkładając akt urodzenia dziewczyny.Jeszcze raz przeczytałem duży, czarny napis na środku teczki.Emily Williams.Biedna.Podobno to Trevor, tsa, szef tego amatorskiego gówna, jest najgorszy ze wszystkich ludzi na ziemi.Śmieszne, zaśmiałem się na myśl, że ludzie są na prawdę aż tak tępi, żeby w to wierzyć.Nawet jako gwiazda porno nie był dobry, a co dopiero szef gangu.Prychnąłem odkładając szklankę obok papierów.Usłyszałem pukanie do drzwi, które następnie się otworzyły, ukazując postawę 27-letniego, blondyna.Podniosłem brew na jego widok, nie chciało mi się wstawać, czy nawet nawrzeszczeć na niego za to, że nie poczekał aż pozwolę mu wejść.Mężczyzna uznał to chyba za znak, że ma zacząć mówić.
-Szefie, znaleźliśmy ją-Powiedział lekko drżącym głosem.Bał się mnie?Uśmiech wpłynął na me usta, jeżeli mają coś zrobić, to tylko, i wyłącznie jak najlepiej.A pomyśleć, że dopiero niecałe pięć godzin temu zleciłem im znalezienie zwykłej dziewczyny, o której nie miałem nawet pojęcia.Nie, to nie tak, że nie wiedziałem, że istnieje.Wiedziałem to, jednak tylko to, że żyje.Nie miałem pojęcia jak się nazywa, wygląda, kim są jej rodzice.-Trevor ją ma-Tym właśnie zdaniem zdrapał mój uśmieszek.Kurwa, czyli nie tylko ja jej szukam.Jednak mogę zapewnić, nie szukam jej dla informacji o jakimś gówniarzu.To ona jest informacją, sama w sobie.Jest kluczem, moim kluczem.Oh biedna Emily, podobno nie ma nic gorszego od mojej uwagi, bo kiedy już ją otrzymasz, cóż, będziesz błagać o śmierć.
-Przyprowadźcie ją tu.Zabawimy się-Zaśmiałem się, biorąc łyka mojego ulubionego napoju.To będzie zajebista zabawa.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Nastepny za tydzień w piątek
W piątek ostatni rozdział, nie wiem czy będzie epilog, ale zapewne tak
Jeżeli chcecie, możecie obejrzeć zwiastun nowej postaci

piątek, 31 lipca 2015

Rozdział 22

Ocknęłam się, leżąc na dobrze znanym mi łóżku.Nie, nie tym w domu babci.Znowu w pokoju Mulata.To miejsce zaczęło mnie przytłaczać, nie chciałam tu być.Chciałam do domu.Próbowałam sobie przypomnieć co się stało, co było powodem tego, że leżę tutaj, nie wiedząc, o co chodzi.Po dłuższej chwili wysilania mózgu, udało się.Luke żyje, jest tutaj.W tym samym budynku, pracuje dla Trevora, jak Zayn.Ale nie rozumiem dlaczego przefarbował włosy i zmienił kolor oczu.W ogóle jak to możliwe?Idiotko, gdyby nie zmienił swojego wyglądu, znaleźliby go, i wiesz, jest coś takiego jak soczewki.Miło, jak na powitanie.
-Luke?-Powiedziałam szeptem.Nawet nie wiem dlaczego, nie powinnam, ale to było silniejsze ode mnie.
-Em, kochanie, dobrze się czujesz?-Dotarł do mnie zmartwiony głos Zayna.Może mi się przewidziało, tak nie było farbowanego szatyna.
-Zayn?-To było bardziej stwierdzenie, niż pytanie.Zamrugałam oczami, rozglądając się po pokoju.W końcu natrafiłam na zmartwione spojrzenie Mulata.Martwił się.-Co się stało?
-Zemdlałaś, przyniosłem cię tu.Powinnaś odpoczywać, to pewnie z przemęczenia.Oh Zayn, gdybyś wiedział, jak bardzo się mylisz.Podszedł do łóżka, składając krótki pocałunek na moim czole.-Odpoczywaj, przyjdę później.-Przez kilka sekund patrzyliśmy sobie w oczy, jednak po ich upłynięciu, chłopak zaczął się odsuwać.Nie chciałam, żeby odchodził.Pójdzie i znowu go nie będzie.W ostatniej chwili wyciągnęłam rękę, aby go złapać, ale jedynie musnęłam jego ramię.Westchnęłam, znowu pójdzie.Zatrzymał się i przeniósł spojrzenie z drzwi na mnie.Wykorzystałam to i powiedziałam.
-Zostań.Proszę.-Przez jego twarz przebiegło poczucie winy.Jakby się czymś zamartwiał.On się obwinia?Błagam tylko nie to.Jeżeli już, to tylko moja i wyłącznie wina.Po chwili namysłu postanowił się wrócić.Usiadł na brzegu łóżka, obok moich ud.Westchnął, po czym przejechał ręką po moim policzku, który automatycznie przybrał barwę dojrzałego pomidora.Spuściłam głowę, lekko się uśmiechając na jego gest.Przeniósł dłoń na brodę, podnosząc ją i patrząc mi w oczy.
-Nie chowaj się, Emi.-Nie chowam się, tylko staram się ukryć onieśmielenie.Nie chce, żeby ktoś mnie taką oglądał, wyglądam wtedy okropnie.Cała jestem okropna.Mam blizny na rękach, nogach.Boje się ludzi i chce jak najszybciej uciec z tego świata.Nikt naprawdę nie wie, co dzieje się w środku drugiego człowieka do chwili, w której mu nie powie.-Posmutniałaś.-Wymusiłam uśmiech.-Widziałem to.-Powiedział cicho się śmiejąc.Następnie przesunął moje nogi, a sam przesiadł się bliżej środka łóżka.-Chodź-Rozłożył ramiona czekając, aż się ruszę.I tak zrobiłam.Wdrapałam się na kolana Mulata, przy okazji zabierając ze sobą kołdrę.Mimo, że było dosyć ciepło, chciałam się pod nią schować.Zawsze tak miałam, nieważne, czy w pokoju było ciepło, czy zimno.Lubiłam pod nią siedzieć.Wtuliłam się w chłopaka, a on opatulił mnie kołdrą.Przymknęłam oczy, było mi dobrze, a smutek zniknął.
-Zimno ci?-Usłyszałam szept przy uchu.Pokręciłam przecząco głową, całkowicie zamykając oczy.
  Obudziłam się leżąc na czymś ciepłym; czymś co się podnosiło i dodatkowo chyba pomrukiwało.Nie przypominałam sobie, aby był tu kot.Zresztą, gdyby był to już nieżywy, nie sądzę, że wytrzymałby mój ciężar.Szybko podniosłam się do pozycji siedzącej i spojrzałam na wydającego pomruki Zayna.Mogłabym się założyć, że moja mina w chwili obecnej była bezcenna.Chłopak cały czas się na mnie patrzył z swoim kpiącym uśmieszkiem.
-Ty mruczysz?-Zapytałam lekko zaspanym głosem.No co?Spałam przed chwilą.Bardzo dobrze spałam.Zamiast odpowiedzi zobaczyłam szereg białych zębów oraz zostałam pociągnięta na tors pewnego ów osobnika.Moja głowa wylądowała centralnie nad jego sercem.Słuchałam jak bije, ignorując cały świat dookoła.Po dłuższej chwili zorientowałam się, że chłopak coś do mnie mówi.Spojrzałam na niego przymulonym wzrokiem, na co się zaśmiał, a jego klatka piersiowa wibrowała.Wydęłam wargę i spojrzałam na niego smutnym wzrokiem.
-No dobra, koniec tego.-Powiedział podnosząc się razem ze mną.Trzymałam się go, aby nie spaść, jednak wiedziałam, że nie upuściłby mnie.W pewnym momencie ziewnęłam, jedną ręką zakrywając usta, a drugą kładąc za szyję Zayna.Następnie przetarłam oczy, patrząc jak zmierza ku drzwiom.
-Gdzie idziemy?-Zapytałam, kiedy wyszliśmy na korytarz.Splotłam drugą rękę w tym samym miejscu, gdzie położyłam pierwszą.
-Zjeść-Przecież na dole jest Trevor i inni.Każą mi stamtąd iść, a nawet jeżeli nie, nie będzie to dla mnie miłe.Spięłam się, a mój oddech przyspieszył.Zaczęłam się wiercić, chcąc wrócić do pokoju i się schować.-Jest tylko Rob, Gor i kilku innych, Trevora nie ma, aniołku.I nie wierć się, bo będę musiał.-Zatrzymał, podrzucając mnie do góry.Pisnęłam i zanim zdążyłam się porządniej złapać, byłam w powietrzu, jednak chwilę potem, Mulat trzymał mnie w ramionach, trzymając specjalnie za uda.-Zrobić tak.Więc kochanie, nie wyrywaj mi się.
  Od ponad godziny siedzieliśmy w salonie.Ja kończę swoją drugą z pięciu kanapek, które zrobił Zayn.Co do niego, zjadł z chłopakami pizzę, oferując mi kawałek, jednak ja nie chciałam.I tak zjadłam za dużo.Z nami siedział Luke, który był nazywany przez wszystkich Robertem, ale większość mówiła na niego po prostu Rob.Nie wspomniałam nic nikomu o nim, i czułam sie z tego powodu dumna.Nie chciałam, aby ktoś się dowiedział, że Luke tu jest.Sądzę, że on również nie chciałby tego.Oprócz niego, był z nami zielono-niebiesko-czarno włosy Gordon, który do złudzenia przypomina mi Michaela, trzeciego najlepszego kumpla farbowanego szatyna.Skończyłam jeść swoją kanapkę, spoglądając na pusty talerz.Ładny był.Przeniosłam spojrzenie na telewizor, gdzie odbywał się bardzo ważny, przynajmniej dla chłopaków, mecz.Nigdy nie interesowałam się piłką nożną, zupełnie jak Luke, więc nie wiem dlaczego oglądał go teraz z taką zaciętością.Nie wiedziałam nawet zbytnio o co w tym chodzi, oprócz tego, że ludzie zabierają sobie piłkę i strzelają do nie swoich, a czasami i swoich, bramek. Przysunęłam się bliżej Zayna, kładąc mu głowę na ramieniu.Spojrzał na mnie i widząc moje znudzenie zapytał
-Chcesz się gdzieś przejść?-Wraz z wypowiedzeniem tych słów, moje serce zaczęło bić szybciej.Przytaknęłam ochoczo.Od ponad sześciu dni, nie wychodziłam z domu.Chciałam wyjść, dotknąć trawy, spojrzeć w niebo.-Chodźmy więc-Podniósł się z kanapy, a ja, chwilę po nim.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Obiecałam to macie, następny w środe lub czwartek

wtorek, 28 lipca 2015

Rozdział 21

Spanikowana rozglądnęłam się po pokoju, szukając jakiejś kryjówki.Słyszałam zbliżające się kroki.Nie mogą mnie złapać, będzie po mnie.Zayna nie ma, nie obroni mnie.Poczułam ucisk na nadgarstku, spojrzałam na dziewczynę, trzymającą moją rękę.
-Schowaj się pod łóżko.-powiedziała szeptem.Jak powiedziała, tak też zrobiłam.Szybko zeskoczyłam z mebla, wczołgując się pod nie.Było tak ciemno, że nic nie widziałam, a kołdra dotykająca podłogi nie poprawiała mi widoczności.Uformowałam oddech, aby był jak najcichszy, nie chciałam aby mnie złapali.Usłyszałam jak ktoś wchodzi.To zapewne oni.
-Siedź cicho.-warknął jeden z nich.-I nawet nie próbuj uciekać, bo pożałujesz.-dziewczyna cicho przytaknęła, a po kilku sekundach, które wydawały się dla mnie wiecznością, wyszli.Odetchnęłam z ulgą, po czym wyszłam z mojej kryjówki, po czym spojrzałam na szatynkę.Była o wiele ładniejsza ode mnie, miała  śliczne, zielone oczy i kasztanowe włosy oraz mały, zgrabny nosek.
-Dziękuje-Powiedziałam, na co ona tylko skinęła głową.-Jak masz na imię?
-Lily, a ty?-Odpowiedziała, spoglądając na mnie,
-Emily.
 Rozmawiałyśmy co najmniej kilka dobrych godzin.Lily okazała się bardzo miłą i pogodną osobą.Dowiedziałam się, że jest tu z powodu swojego byłego chłopaka, jednak  więcej nie chciała mi powiedzieć.Natomiast ja, opowiedziałam jej całą historię jak się tu znalazłam, co zrobił mi Trevor.Nie mogła uwierzyć, kiedy jej o tym mówiłam.Tak się zagadałyśmy, że nie usłyszałyśmy otwierających się drzwi.Momentalnie spojrzałyśmy w ich stronę, zauważając bruneta.Przełknęłam ślinę, cofając się na łóżku, natomiast szatynka pozostała niewzruszona, nie bała się go.Bo nic jej jeszcze nie zrobił.
-Kogoż my tu mamy-Powiedział Trevor z tym swoim ironicznym uśmieszkiem.Podszedł bliżej-Wiesz skarbie, mieliśmy z Zaynem umowę, kiedy go nie ma, nie mogę cię tknąć, jeżeli jednak wyjdziesz poza swój pokój, robię co tylko mi się zechce-Dodał, na końcu wybuchając śmiechem.Strach oblał moje ciało.Dlaczego wychodziłam z tego pokoju?Teraz, na pewno, już po mnie.Przełknęłam ślinę, odsuwając się jeszcze bardziej.Mulata nie ma, poszedł i nie wiem, kiedy wróci.Lily mnie nie uratuje, nie narażając siebie.Nie chcę, aby się narażała tyko dlatego, aby bronić mnie i moją głupotę.Przełknęłam ślinę.
-Zrobimy tak, ja nic ci nie zrobię, nawet cie nie dotknę-Powiedział, oblizując usta.To nie zwiastowało nic dobrego-Ale powiesz mi gdzie jest Luke Hemmings.
-Ja naprawdę nie wiem, mówiłam ci to.-Odpowiedziałam, nawet się nie jąkając.Byłam z siebie dumna, przezwyciężyłam strach przed nim.
-Zastanawia mnie to, czy ty naprawdę nie wiesz, czy jedyna jesteś taka głupia, żeby go bronić-Zdążył dokończyć swoją wypowiedź i równie z jej końcem zadzwonił jego telefon.-Martinez-Warknął do urządzenia, chyba się wkurzył, że ktoś mu przerywa.Przez chwilę słuchał, a potem na jego twarz wpełznął cień irytacji.-Czego nie rozumiecie w zdaniu "Znajdźcie Hemmingsa"?Zamiast chłopaka, przyprowadzacie mi ludzi, którzy powinni wiedzieć, gdzie się ukrywa, ale oni kurwa nic nie wiedzą.-Syknął do telefonu, przewracając oczami-I powiedzcie Malikowi, że ma przyjść pokoju, gdzie jest ta szatynka.-Mówiąc to, zakończył rozmowę.
 Jakiś czas później do pokoju wszedł Zayn ubrany cały na czarno.Spojrzał pierw na mnie, a następnie zmroził bruneta spojrzeniem.Nie spuszczając z niego wzroku, kiwnął ręką, dając mi znak, że mam do niego podejść.Zrobiłam to bez dodatkowych rozkazów, nie chciałam być blisko Trevora.Będąc przy Mulacie, schowałam się za jego plecami.
-Ta mała szmata chciała uciec, ciesz się, że nic jej nie zrobiłem.-Powiedział, spoglądając na chłopaka, trzymającego mnie za plecami.Uśmiechnął się złośliwie i patrzył jak Zayn cały się spina, a następnie spogląda na moją osobę.
-Czy to prawda?-Jego głos był taki chłodny, aż się wzdrygnęłam.Proszę, nie.Tylko nie on.
-Ja..Ja chciałam tylko wyjść z pokoju-Zająknęłam się już na pierwszym słowie, nie no fajnie.Przełknęłam ślinę, odsuwając się od chłopaka na wypadek, gdyby chciał coś mi zrobić.Cofając się, moja plecy dotknęły zimnej ściany, a ja wiedziała, że jeżeli chłopak okaże się taki, jaki jest brunet, będzie już po mnie.-Ja na,,naprawdę nie chciałam uciec,P..przysięgam-Dokończyłam, wytrzymując spojrzenia trzech osób tutaj zgromadzonych.Zayn westchnął, podchodząc do mnie.Przymknęłam oczy, czekając na cios z jego strony, jednak kiedy nie następował, otworzyłam je, widząc chłopaka patrzącego na mnie z przekrzywioną głową oraz nieodgadnionym wyrazem twarzy.Przyciągnął moje ciało do siebie.Nie wyrywałam się, ale nie byłam pewna co chce zrobić.Jednak kiedy po prostu zostałam przez niego przytulona, odwzajemniłam to.
-Jak widzisz, nie chciała uciec, a ja jej wierzę.Nie zamierzam też pozwolić ci, abyś ją tknął.-Odpowiedział Zayn spokojnym tonem.Następnie dodał trochę głośniej i już zdecydowanie niespokojnie-Ale do kurwy nie nazywaj jej szmatą.-Trevor się zaśmiał, w tej samej chwili, w której dobiegły do nas głosy szarpaniny oraz jakichś rozmów.Chłopacy spojrzeli się na siebie, wychodząc z pokoju w szybkim tempie, a ja zostałam dosłownie pociągnięta przez Mulata.Weszliśmy do salonu w momencie, kiedy ostatni z mężczyzn zamykał drzwi.Spojrzałam na nich.Każdy, bez wyjątku ubrany był na czarno; czarne spodnie, koszulki, buty, a nawet mogę się założyć, że i skarpetki były tego samego koloru.
-Czego kurwa nie rozumiecie w moich poleceniach?-Zapytał Trevor-Nie wiem, może ja po prostu muszę mówić do was, jak do dzieci?Czy posługujecie się jakimś własnym językiem?Bo jak tak to proszę, wtajemniczcie mnie-Większość wywróciła na to oczami, czyli nie tylko mnie wkurza jego postawa.
-Szefie, my naprawdę próbujemy go złapać, znajdujemy osoby z nim powiązane, ale nikt nic nie wie, jakby Hemmings naprawdę umarł.-Powiedział jakiś blondyn, a ja zauważyłam, jak szatyn stojący za nim próbuje ukryć swój uśmieszek.On coś wie.Chłopak kontynuował, mówiąc coś, ale go nie słuchałam.Byłam zajęta patrzeniem.Miał ciemnobrązowe włosy, ale zielone oczy.Do tego zarost na twarzy, przypominał mi kogoś, jednak nie wiedziałam kogo.Próbowałam sobie wyobrazić, jak wygląda bez brody i wtedy mnie olśniło, byłam pewna, że Luke wyglądał identycznie, jednak pomijając kolor włosów i oczu.Wstrzymałam oddech, a miliard emocji ogarnęło moje ciało.Od bólu do szczęścia.Mój Luke tu jest, wśród nich.Stoi z nimi, pracuje dla Trevora, pomagając mu szukać siebie.Zaczęło mi się kręcić w głowie, za dużo rzeczy jak na jeden dzień.Zrobiło mi się słabo, spojrzałam na Zayna, ściskając jego ramię z całych sił, jednak nie sądzę, że poczuł cokolwiek poza dotykiem.Spojrzał na mnie, a widząc moją minę, spytał zaniepokojony, jednak jedyne co usłyszałam przed ciemnością to swoje imię
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
NIE SPÓŹNIŁAM SIE.
I wcale nie przypomniałam o tym sobie dopiero teraz.
Wcale.
Naprawdę.
Okay, jako że planuje jednak zakończyć na 24 rozdziale(nie wiem czy będzie epilog, ale zapewne tak) to 22 dodam w piątek.
Nic chyba nie mam do do dania więcej.

wtorek, 21 lipca 2015

Rozdział 20

Kiedy chłopak skończył smarować mnie maścią, owinął bandaż dookoła posmarowanych miejsc.Następnie usiadł na łóżku, ponownie sadzając mnie na kolanach.Lubiłam, kiedy tak robił.Czułam się wtedy bezpieczna, wiedziałam, że nic mi nie grozi.Położył rękę na dole pleców, uważając aby nie dotknąć ran.
-Jutro powinno już boleć o wiele mniej-Powiedział cicho-Przepraszam, że cie z nim zostawiłem.Nie powinienem mu ufać.-Przepraszał.Odkąd mnie taką znalazł, w każdej możliwej chwili to robi.Jakby czuł wyrzuty, że cie z nim zostawił.Ha, śmieszne.Chce cie tylko rozkochać, zostawić i cieszyć się nieszczęściem.Jesteś taka głupia.Tym razem moje drugie ja, odwiedziło moją głowę trochę później niż się spodziewałam, z czego się niezmiernie cieszę.Co jak co, ale to naprawdę jest wkurzające.Odsunęłam się od chłopaka, patrząc mu w oczy.
-Zayn, nie masz za co przepraszać.-Powiedziałam, lekko się uśmiechając.To nie jego wina, że Trevor go zmusił, to nie on odpowiada za czyny bruneta.
-Em, mam.Bo to przeze mnie teraz nie da ci spokoju.On nie odpuści, dopóki nie dasz mu tego czego on chce.-Nie rozumiałam go, przecież nic nie zrobił.A Trevorowi powiedziałam, że nic nie wiem.-Nie zrozumiałaś, co nie?On myśli, że ty coś wiesz, ale chronisz Hemmingsa bo jest twoim przyjacielem.
 Pełne pięć dni później wszystko wróciło do normy.O ile można nazwać nią sytuację, w której się znajduję.Całymi dniami jestem zamknięta w pokoju, nikt nie pozwala mi wyjść, a Zayn znika na całe dnie.Jednak nikt inny oprócz niego nie wchodzi do pomieszczenia, w którym się znajduję, przez co czuję się trochę samotna.Chociaż nie powinnam, przez ponad dwa miesiące byłam sama i czułam się z tym dobrze.Jednak nic nie zmieniało faktu, że chłopak znowu znikał, a mnie zostawiał samą.Chciałam wyjść z tego głupiego pokoju, ale nie wiedziałam czy mogłam.Phi, oczywiście że możesz.Najwyżej cie skrzyczą, skatują i odstawią z powrotem, mówiąc że masz tu siedzieć.Okay, to naprawdę zaczynało działać mi na nerwy, a odkąd mam zbyt dużo czasu, to coś, wchodzi ot tak sobie do mojej głowy i chyba próbuje zabić czas, no cóż, chociaż to się mu udaje.Nie pozwalaj sobie.Prychnęłam tylko w myślach i wstałam z łóżka.Wychodzę.Podeszłam do komody, wyciągając z niej dresy i koszulkę.Przez te kilka dni, chłopak powiedział mi co, gdzie jest i kazał się zadomowić.No cóż, wychodzi na to , że chwilę tu posiedzę.O ile nie wieczność.Umrzesz tu i będziesz straszyć kolejne naiwne jak ty.Będziesz jak ta idiotka z kibla w Harrym Potterze.Poszłam do łazienki, zmieniając za dużą bluzkę na przygotowane ciuchy.Umyłam zęby szczoteczką chłopaka i wyszłam z pomieszczenia.Pamiętałam jednak, aby posmarować nogi kremem na blizny.Odkąd smarował mnie maścią na gojenie, wszystko znikło dosłownie w trzy dni.Ciekawe co to za maść, skoro działa szybko, nawet na tak głębokie rany, jak te na plecach.Ostrożnie pociągnęłam za klamkę.O dziwo otworzyły się bez żadnych oporów.Wystawiłam głowę poza framugę drzwi, rozglądnęłam się, uświadamiając sobie, że tutaj naprawdę nikogo nie ma.Może mają jakieś zebranie.Powoli, stawiając kroki, wyszłam z pomieszczenia.Znalazłam się na dużym, długim korytarzu.Zauważyłam, że na całej jego długości porozmieszczane są identyczne drzwi.To musi być jakaś baza, czy coś podobnego.Szłam wzdłuż korytarza, aż doszłam do wielkich schodów prowadzących na niższe piętro.Iść, czy nie iść?Po dłuższej chwili wahania, zeszłam.Moim oczom ukazał się dużych rozmiarów salon, w którym znajdowały się podstawowe rzeczy, takie jak telewizor czy kanapy.Do tego pod plazmą, na stoliku, leżała konsola, a pod sofami oraz fotelami był dywan.O dziwo, wszystko było utrzymane w jak największym porządku.Postanowiłam iść dalej, skręcając w kolejny, tak samo wyglądający, korytarz.Wszystko było utrzymane w nowoczesnym stylu.Przez słońce, wdzierające się przez zasłony, widziałam, że jest już późne popołudnie.Niedługo zacznie się zachód.Uwielbiałam z Luke'iem je oglądać.Czułam się wtedy taka wolna, a jednocześnie bezpieczna.Wtedy siedział obok mnie chłopak, którego kochałam i traktowałam jak starszego brata.Wiedziałam, że jak z nim byłam, nic mi nie groziło.Może i wyglądał na maminsynka, ale tak nie było.Potrafił pobić drugiego człowieka do nieprzytomności, pił, palił i ćpał.Nie popierałam jego czynów, nie lubiłam, kiedy to robił.Jednak jak to on mówił, jestem jeszcze za mała i nie rozumiem pewnych rzeczy, zasad, na jakich funkcjonuje ten świat.Wtedy myślałam, że blondyn też o tym nie ma pojęcia, że nie jest dojrzalszy ode mnie, ale to ja myliłam się.On wiedział, wiedział o wszystkim, co działo się dookoła nas.To ja tego nie zauważałam.Tak się zamyśliłam, że nie usłyszałam głosów, dochodzących zza schodów.Spanikowana, pociągnęłam za klamkę pierwszych lepszych drzwi.Nic, zamknięte.Spróbowałam za kolejne, to samo.W myślach błagałam aby kolejne się otworzyły, albo ten ktoś, po prostu sobie poszedł.Dopiero za chyba piątym razem, drzwi ustąpiły, wydając lekkie skrzypnięcie.Skrzywiłam się, i jak najszybciej weszłam do pokoju.Odetchnęłam z ulgą, jednak szybko przylgnęłam do mebla, słysząc jak coś poruszyło się w kacie pokoju.Z wstrzymanym oddechem, wymacałam po omacku włącznik światła.Błagam, żeby to mi się tylko przesłyszało.Lekko nacisnęłam na przycisk, a moje oczy natknęły się na zielone tęczówki szatynki.Wypuściłam drżący oddech, w momencie, kiedy ta zaczęła piszczeć.Głupia baba.W mgnieniu oka, znalazłam się przy niej, zaciskając rękę na jej ustach tak, aby się nie odezwała.
-Słyszałeś to?-Usłyszałam głos mężczyzny, prawdopodobnie tego, który szedł wcześniej.
-To pewnie znowu ta dziewczyna.Eh, chodź sprawdzimy, Trevor nas zabije jak ucieknie.-Dodał drugi.No to po mnie.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Siedzę dzisiaj sobie cały dzień, nic zbytnio nie robię bo są wakacje.Tak sobie siedzę i siedzę i myślę, że powinnam dodać rozdział, ale musiałam iść pomóc tacie.Tak więc znowu sobie siedzę, godzina 20, sidzę nadal i tak sobie myślę, że o czymś zapomniałam.Nie mogę sobie przypomnieć o czym więc, odpuszczam.Godzina 22, idę do swojego pokoju i nagle takie "kurwa, rozdział" tak więc oto historia, dlaczego tak późno dodałam.Przepraszam.Chciałam dodać jedynie, że powoli zbliżamy się do końca (myślę że 26 rozdziałów +epilog).Tego też nie miejcie mi za złe, miałam wiele planów odnośnie tego ff, jednak teraz wydają mi się absurdalnie głupie, dziecinne i typowe.No ale całe moje fanfiction jest typowe, więc.. .Myślę, że jeżeli będzie tutaj (na bloggerze) 5 komentarzy i (na wattpadzie) chociaż 2 komentarze, następny dodam w piątek.
Dodałabym jakiś cytat, ale nie chcę wam przedłużać oczekiwania x

wtorek, 14 lipca 2015

Rozdział 19

Nie wiem, ile czasu siedziałam wtulona w chłopaka.Nie chciałam nawet wiedzieć.Czułam się bezpieczna, przy nim.Poczułam jak się porusza, po czym lekko mnie od siebie odsunął.O co chodzi?Nie, nie proszę.Nie zostawiaj mnie.Chciałam przytulić się ponownie, jednak nie mogłam.Nie pozwalał mi, nadal lekko się odsuwając.Przez moją twarz przebiegł grymas bólu.Mimo, że bolało mnie całe ciało, nie o ten ból mi chodziło.Nie chciałam aby chłopak znowu zostawiał mnie samą.Patrzyłam na jego twarz z bólem.Nie rozumiał, widziałam to zdezorientowanie w jego oczach.
-Kochanie, chce tylko iść tobie po maść.Wrócę za chwilę.-Powiedział do mnie, siadając obok.Wierzyłam mu, jednak nie chciałam aby szedł.Nie beze mnie.
-Zayn..proszę-wydukałam, odzywając się pierwszy raz tego dnia.-Nie chce.Zostań.-Przejechał dłonią po moim policzku.Złapałam się jego ręki, nie chcąc aby wstawał.Westchnął, no tak, pewnie byłam ciężarem.Narzucałam mu się.Niepewnie odsunęłam rękę, patrząc na siniaka formułującego połówkę księżyca.
-Heyy, pójdę tylko po telefon.-Ucałował moje czoło uśmiechając się przy tym.-Leży na na biurku-dodał szybko.Wstał, po czym skierował się po dany przedmiot.Trzymając go w dłoni, usiadł obok mnie, ponownie biorąc na kolana.Uwielbiam kiedy tak robi.Mimo, że znamy się niedługo, kocham go i czuję się przy nim bezpieczna.Objął mnie jedną ręką, pozwalając abym wtuliła się w niego.Jęknęłam cicho, kiedy przypadkowo dotknęłam go siniakiem.Automatycznie przestał grzebać w telefonie i spojrzał na mnie.-Stało się coś, aniołku?-Zarumieniłam się na jego słowa.Wtulając głowę w koszule chłopaka pokręciłam przecząco głową.Szyja bolała mnie najmniej.Poczułam jak przenosi rękę na moje włosy i zaczyna je głaskać.Drugą zaś chyba wystukiwał coś w telefonie, gdyż słyszałam dźwięk, jaki wydawał jego telefon zaraz po dotknięciu ekranu.Przyłożył telefon do ucha.Dzwonił.Starałam się być cicho, aby mu nie przeszkadzać w rozmowie.
-Przynieś mi maść na gojenie-słuchał, jak jego rozmówca coś mówi.Spiął się.-Nie obchodzi mnie to, Trevor.Zrobiłeś jej krzywdę i poniesiesz za to konsekwencje, ale teraz masz mi przynieść tą pieprzoną maść do chuja albo cie wykastruje, co powinienem zrobić, kiedy tylko zobaczyłem ją śpiącą na moim łóżku, całą w ranach, bądź siniakach.-To pokój Zayna?Wtuliłam się mocnej, przypominając sobie wczorajszą sytuację.Łzy znowu spływały mi po policzkach, wzięłam drżący oddech.Nie chce, żeby on tu był.Nie chce.-Nie płacz kochanie, csiii, nie płacz-powtarzał do mnie.Chyba zakończył rozmowę, gdyż jedną ręką nadal głaskał po głowie, a drugą zaś umiejscowił na dole pleców.Tam, gdzie Trevor nie doszedł.
Kilkanaście minut potem, do pokoju wpadł Trevor.Nie pukając, prawie nie wyłamał drzwi.Na jego twarzy wymalowana była wściekłość.Wtuliłam się w Zayna najbardziej jak tylko mogłam.Tam stoi Trevor, człowiek, który zadał ci tyle bólu.Obudziło się moje drugie ja.Mulat jedynie objął mnie jedną ręką, zaś drugą wyciągnął w stronę bruneta.
-To ostatni raz, kiedy mi rozkazujesz, Malik.-Splunął na niego, po czym podał maść.
-To ostatni raz, kiedy ją tykasz, Martinez-Odparł spokojnie chłopak, jednak w jego głosie dało się wyczuć groźbę.Brunet opuścił pomieszczenie tak szybko, jak się w nim znalazł.Odetchnęłam i odsunęłam się, dając Zaynowi oddychać.Usłyszałam cichy śmiech, jednak nie był on wesoły.Chłopak odgarnął kosmyk włosów z mojej twarzy, a następnie założył go za ucho.
-Trzeba cie nasmarować.-Powiedział, wstając.Wyciągnął do mnie rękę-Chodź.-Niepewnie ja chwyciłam, a chłopak od razu podniósł mnie do pozycji pionowej.Musiał mnie przytrzymać, abym nie upadła.Staliśmy tak chwilę, widać było, że chłopak myśli jak to zrobić.
-Może jednak usiądź, jednak podwiń koszulkę do góry.-Mam się przed nim rozebrać?Nie.Nie.Nie.Proszę nie.Zagryzłam wargę, czując jak ciepło wpływa na moje policzki i nie tylko.Nie jestem gotowa, aby rozebrać się przed kimkolwiek.Usłyszałam jego cichy śmiech.-Odsłoń tylko brzuch i, jeżeli masz, to miejsca nad nim gdzie są rany, bądź siniaki.Nie chce zrobić ci krzywdy-Niepewnie, z drżącymi rękoma oraz oddechem, zaczęłam podnosić koszulkę, jednak kiedy dotarłam do piersi, zatrzymałam się.Trzymając  ją, spojrzałam na chłopaka.Ten podszedł bliżej, biorąc materiał z moich dłoni.Zawiązał to w supeł, upewniając się, że nie spadnie.Sięgnął po opakowanie, odkręcając je.Następnie kazał mi się położyć, co zrobiłam.
-Może trochę zaboleć, kiedy będę tym dotykał, ale obiecuję, że za chwilę przestanie, aniołku.-Powiedział, nabierając maść i rozprowadzając ją na moim brzuchu.Wciągnęłam powietrze z sykiem, oddychając szybciej.Bolało, bardzo bolało.Zabierz to, to boli.-Dasz radę kochanie- Powiedział, kiedy jego ręka powędrowała do miejsc nad piersiami.Teraz, po prostu, się zawstydziłam.Lekko i delikatnie wcierał maść.
-Brzuch mamy za sobą, zaraz plecy a potem nogi, ale najpierw, zajmiemy się twoją szyją i policzkiem-Powiedział, zbliżając swoją rękę do mojej twarzy.Poczułam na niej przyjemne zimno, przymknęłam oczy.
-Boli?
-Już nie.-Odszepnęłam cicho.
-I nie będzie, aniele.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Czuje sie smutno, kiedy proszę, żebyście komentowali, a nikt zbytnio tego nie robi.No ale nieważne, nie wiem czemu pod poprzednim rozdziałem było tak dużo komentarzy a tu mniej.
Jeżeli jeszcze nie weszliście, zapraszam na wattpada, odnośnik w kolumnie obok.
Dodaje wcześniej ze względu na pewną osobę, która chyba zaczęłaby mi grozić, jakbym go nie dodała.Tak więc kochanie, suprajs taki, if ju noł łat aj min hyhy
Proszę, aby ci, którzy to czytają, skomentowali.To dla was chwila i nie musicie zakładać konta, jeżeli nie macie.Od tego są anonimy.
Wiem, że teraz nic się zbytnio nie dzieje, ale niedługo zacznie, sami zobaczycie.Zastanawiam się tylko czy nie będzie tego za dużo, no ale nieważne.
"-Czego chce od niej Eric?-Spytał, przyciągając mnie do siebie.Wystraszony Zayn, tego jeszcze chyba nie było."
Fragment 23 rozdziału, pamiętajcie, im więcej osób komentuje, tym szybciej są rozdziały.

wtorek, 7 lipca 2015

Rozdział 18

Od dłuższego czasu siedziałam skulona na łóżku.Z bólu nie mogłam się nawet położyć.Zaraz po tym, jak powtórzyłam mu, że nie wiem gdzie jest Luke, obrócił mnie na brzuch, zajmując się plecami.Bił, zadawał ciosy skórzanym biczem.Bolało jeszcze gorzej, ale twierdził, że robi to, tylko dlatego, że kłamałam, więc skoro chciało mi się chronić "mojego chłoptasia", to będzie mi się chciało znieść jeszcze więcej bólu.Jęknęłam cicho, próbując ułożyć się na boku tak, aby rany na nogach nie przeszkadzały mi w śnie.Może jak się prześpię, to chociaż zabiję czas.Przynajmniej nie będę nic czuła.Co do Zayna, nadal nie przyszedł i raczej nie przyjdzie.Po prostu przyprowadził mnie tutaj, został kilka godzin, dając iluzje troski i ciepła, a następnie wrócił do swoich przyjaciół.Zapewne bawił się w najlepsze z Libby albo chłopakami.Kolejna łza spłynęła po moim policzku, kapiąc na pościel, którą trzymałam kurczowo, jakby była moją ostatnią deską ratunku.Bałam się tak bardzo; nie wiedziałam co Trevor chce ze mną zrobić.Wzięłam głęboki oddech, tylko dlatego by chwilę potem zacząć kaszleć i się dusić.Wymachiwałam rękoma, co sprawiało mi ból, jednak był niczym w porównaniu co czułam kiedy robiono mi te rany.Bardzo delikatnie złapałam się za szyję, myśląc, że to coś da.Na darmo, tylko przysporzyło niepotrzebnego bólu.Starałam się jakoś oddychać, lżej, co najwidoczniej pomogło, gdyż już po kilku minutach przeszło.Zmęczona, obolała i roztrzęsiona poszłam spać.Jeżeli coś takiego ma znowu się przytrafić, przynajmniej będę spać i może nic nie poczuje.
Usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi.Ledwo odwróciłam się w stronę źródła dźwięku.Skrzywiłam się z bólu, wywołanego dotknięciem plecami materaca.W pierwszej chwili chciałam dotknąć ich ręką, jednak uznałam to za niezbyt przemyślany pomysł.Wytężyłam więc wzrok, by sprawdzić, kogo przyniosło do pokoju, i czy przypadkiem nie jest to Trevor.Jednak kiedy próbowałam to robić, postać szybko zniknęła, zostawiając za sobą rozmazany ślad brązowych włosów.Drzwi były niedomknięte, więc słyszałam wszystko, co działo się poza pokojem.Ktoś trzasnął czymś, ktoś inny, brzęczał szklankami, a jakiś znajomy głos krzyczał na nieznaną mi osobę.Usłyszałam kilka razy swoje imię, osobnik krzyczał na Trevora, wyzywając go.Do tego dołączył się drugi głos, próbujący go uspokoić.Trevor.Zayn.Mówił spokojnie do Mulata, jakby on nie miał powodów do krzyku.Jednak ten irytował się bardziej i podnosił głos.O ile to możliwe.Zayn po mnie wrócił.Zabierze mnie do domu.Z takimi myślami zasnęłam dalej, uznając to za sen, gdzie mój wybawiciel daje w kość temu złemu, zabierając mnie w ciepłe i przytulne miejsce, do domu.Odpłynęłam.
Powoli otworzyłam oczy.Spojrzałam przed siebie.Ta sama ściana, to samo okno.Ten sam pokój.Czyli mój sen, w którym Zayn mnie stąd zabiera, był tylko snem.Po moim policzku spłynęła łza, a następne kolejna.Zayn nie przyjdzie.Nie pomoże ci idiotko.Dlaczego do chuja mu zaufałaś?Skazałaś nas na śmierć.Obudziło się moje drugie ja.To była prawda.Zaufałam mu, skazując się na śmierć.Co jak co, ale nie sądzę, aby Trevor nagle stał się milutki i wypuścił mnie, błagając o przebaczenie za wyrządzenie bólu.Prawdopodobnie mnie zabije.Przynajmniej świat pozbędzie się takiego śmiecia jak ja.Nie będę już problemem.Ruszyłam nogą, by sprawdzić czy nadal mam niezagojone rany, czy są już na nich strupy bądź siniaki.Jednak natknęłam się na coś twardego, oczywiście nie obyło się bez fali bólu, wywołanego dotykiem czegoś.Syknęłam cicho powstrzymując łzy.Najszybciej jak mogłam, poruszyłam się do tyłu, siadając na poduszkach i starając się nie dotknąć niczego plecami.Ignorowałam kolejną falę bólu, wywołaną tym razem ruchem.Kiedy przestanie mnie boleć?
-Co on ci zrobił-Usłyszałam szept chłopaka.Uniosłam więc głowę, patrząc w brązowe tęczówki.-Zabije go kurwa.Zabije.-Powtarzał, a na jego twarzy malowała się wściekłość.-Dał mi te pierdolone zlecenie, mówiąc, że się tobą zajmie.Że ci kurwa nic nie zrobi, że będziesz z nim bezpieczna do kurwy.A tu proszę, kochanie, nawet nie chcę wiedzieć co on ci robił.-Dodał głośniej, jednak kiedy zauważył, że krzywię się z bólu, wywołanym ponownym ruszeniem się oraz głośnością, z jaką wypowiadał słowa.-Kochanie-Szepnął po dłuższej chwili wpatrywania się we mnie.Wyciągnął rękę, powoli zbliżając ją do mojej twarzy.Instynktownie zamknęłam oczy.Bałam się.Bałam się, że znowu posiedzi chwilę, a potem, pójdzie sobie, podczas gdy Trevor będzie próbował wyciągnąć ode mnie informacje, o których pojęcia nie miałam.Nie chciałam, aby mnie tu zostawiał.Lekko przejechał po policzku.Przymknęłam oczy na jego dotyk.Zayn wrócił.Zabierze mnie stąd.Po moim policzku spłynęła łza, którą, jak na zawołanie, starł.Przysunął się do mnie i lekko, ostrożnie aby nie wywoływać zbytniego bólu, posadził sobie na kolanach.
-Przepraszam.Tak bardzo cie przepraszam.Dał mi zlecenie, nie chciałem cie z nim zostawiać samej, ale mówił że to bardzo ważne i że będziesz z nim bezpieczna.Nie wiem jakim prawem mu uwierzyłem.Nie powinienem.To nie powinnaś być ty, jesteś na to zbyt delikatna, aniołku.-Mówił coraz ciszej, tuląc mnie do siebie, ale uważając na rany i siniaki.-To nie powinnaś być ty-Szepnął mi do ucha.Mimo sytuacji w jakiej się znajdowałam, mimo tego, że gdzieś za ścianą, czułam się bezpieczna.Zayn był przy mnie, nie miałam się czego bać.Jeszcze nie wiedziałam najgorszego;czegoś co bardzo namiesza w moim życiu.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona widząc taką ilość komentarzy pod poprzednim rozdziałem, nie sądziłam, że będą więcej niż 2-3 komentarze a tu omg w sensie dosłownym.
Tak jak obiecałam, rozdział wcześniej.Zróbmy tak, wy komentujecie, ja dodaje szybciej rozdziały, co wy na to?
Zapraszam również na wattpada, gdzie postanowiłam też publikować to ff, odnośnik macie gdzieś z boku.

piątek, 3 lipca 2015

Rozdział 17

Radzę przeczytać notkę pod rozdziałem,a nie tylko rozdział.
Jego palące spojrzenie przeszywało moje ciało.Bałam się go.Nie chciałam, aby mnie dotykał.Przerażał mnie, a fakt, że obok nie było Zayna, nie poprawiał mojej sytuacji.Mimo, że Mulat był w gangu, zabijał ludzi, ufałam mu.Zaufałam i pokochałam, w bardzo krótkim czasie, ale zrobiłam to.Dopiero potem dowiedziałam się, że zabija i robi różne, straszne rzeczy, których ja nie potrafię sobie wyobrazić.Jednak wierze, że robi to w dobrych intencjach, fakt, nikt nie ma prawda odbierać komuś życia, nieważne czy sobie zasłużył, czy nie.Nie ma po prostu do tego prawa, ale może on chce naprawić zło świata?Tak, a ja jestem wielkim jednorożcem srającym tęczą w twojej głowie, Emily.Czasami twoja głupota zadziwia mnie tak bardzo, że nawet to aż mnie zadziwia.Znowu ono;moje drugie ja, mieszkające w mojej głowie.
-Zdałem kurwa pytanie, po raz drugi go nie powtórzę.Albo na nie odpowiesz, albo naprawdę coś ci zaraz zrobię.-Zrobił chwilę przerwy, wygodnie siadając na łóżku oraz ponownie zatapiając swoje oczy w moim ciele.-Może na początek, seria klapsów?Hm?- Uśmiechnął się tak, jakby sprawiało mu to przyjemność-Mamy tu taką fajną sale, torturujemy tam ludzi, którzy nie spłacili nam długu, lub tych, który pochodzą z innego gangu.Co ty na to?-Spytał, patrząc na moją twarz.Widząc zapłakane oczy, opuchniętą twarz i przerażenie na mojej twarzy, uśmiechnął się jeszcze szerzej.-Cieszę się, że się zrozumieliśmy, kochanie.-Zrobił krótką, przerwę, po czym kontynuował krzykiem-Wiec kurwa odpowiedz na moje pierdolone pytanie do kurwy, bo naprawdę zaczynam tracić cierpliwość.
Godzinę później znalazłam się w pokoju tortur, o którym wspominał Trevor.Przez równe sześćdziesiąt minut mojego płaczu, jego krzyków i szarpania się, zostałam tu zaciągnięta.Nie obyło się oczywiście bez kilku uderzeń, skierowanych w moją stronę.Przez cały ten czas moje drugie ja, wmawiało mi, że jestem śmieciem.Nikim ważnym.Zupełnie jak mężczyzna stojący obok i próbujący położyć mnie na jakimś metalowym stole.Na darmo, gdyż ciągle się wyrywam, nie pozwalając mu na większość jego zamiarów.Cały czas próbuje zdobyć go jeszcze więcej.Na darmo wierze że Zayn w jakiś magiczny sposób usłyszy moje wołania i płacz;że przyjdzie tu jak najszybciej i mnie stąd zabierze.Chce do domu.Nawet nie wiedziałam, że jeżeli zjawi się tutaj ,czy mi pomoże, czy też nie.Mimo wszystko, miałam nadzieję, że jednak uwolni mnie z brudnych rąk Trevora.Kolejna łza spłynęła po moim policzku, kolejne pół godziny szarpania się.Nie przyszedł.I nie przyjdzie idiotko.Cień smutku zasłonił moją twarz.Już nie byłam przerażona, byłam strasznie przerażona i do tego smutna.To przez Zayna tu jestem.Gdyby nie on, siedziałabym w moim pokoju, u babci, czekając na wyzwiska ze strony Eleanor, czy Libby.Czasem zastanawiam się, czym sobie na to zasłużyłam.Przyjaciel, który albo naprawdę umarł, albo upozorował swoją śmierć.Może zrobił to ze względu na mnie?Może miał mnie dość?Ale jeżeli tak było, powiedziałby mi.Kolejne łzy spływały po mojej twarzy, nie chciałam aby to była prawda.Ale tak samo, chciałam, aby Luke żył.Nieważne, czy kochałby mnie tak samo jak wcześniej, czy nienawidził.Oddałabym wiele za ponowne zobaczenie go.Jedna rzecz, proszę.Tylko o to proszę.O nic więcej.Błagam.Tak, błagałam w myślach do nawet nie wiem kogo.Nie przejmowałam się tym czy zostanę tu zgwałcona, czy zabita, czy cokolwiek jeszcze jest w stanie wymyślić Trevor.Chciałabym tylko zobaczyć Lukeya przed śmiercią.Proszę.Poddałam się, przestając się mu wyrywać.Pozwoliłam przypiąć rękę do narożnika skórzanym pasem, a drugą, do przeciwnego.Tak samo stało się z nogami.
Kolejne uderzenia zostały skierowane na moją delikatną skórę.Mogłam się założyć, że zostaną po tym blizny.W takiej właśnie chwili, chciałabym przestać istnieć.Tak po prostu.Nie czułabym bólu, jaki odczuwam teraz.Nie cierpiałabym.
-Masz za swoje.Teraz odpowiesz mi na moje pytanie, albo dostaniesz dwa razy więcej uderzeń.-Powiedział, z zachwytem patrząc na swoje dzieła powstałe na moich ramionach, brzuchu i nogach.O dziwo nie tknął twarzy, pomijając policzek wymierzony w moją stronę, ponad trzy godziny temu.Kolejna fala przerażenia ogarnęła moje ciało.Nie, proszę, nie.-Odpowiadaj!-krzyknął.A ja, pozwoliłam spływać moim łzom.Tworzyły ścieżkę, z oka do brody, gdzie skapywały na ubrudzoną krwią koszulkę.Łagodziły ból policzka,  następnie wnikając w materiał ubrania.
-Mógłbyś powtórzyć pytanie?-wydukałam, dławiąc się słoną cieczą.-Proszę-dodałam jeszcze ciszej.Nie chciałam go denerwować jeszcze bardziej.Moje ciało nie zniosłoby więcej jego dotyku.Sama myśl o tym, co mógłby mi jeszcze zrobić, paraliżowała moje ciało.Zawsze myślałam, że swój pierwszy raz przeżyje z kimś, kogo kocham;komu ufam bezgranicznie.Nie chciałam, alby to Trevor mi go odebrał.Usłyszałam śmiech chłopaka, więc przestałam rozmyślać.Nie mogłam pozwolić, aby znów nie usłyszeć jego słów.
-Gdzie jest Luke Hemmings?
-Ja naprawdę nie wiem- zrobiłam przerwę, biorąc wdech.Bolały mnie płuca; ciężko mi się oddychało po kilku podduszeniach.Bardzo niemiłe uczucie.Nie możesz wziąć oddechu, a kiedy myślisz, że zemdlejesz, puszcza twoją szyję, i możesz wziąć oddech, by po chwili powtórzyć całą czynność.Na pewno mam tam siniaki.-On nie żyje.-Dodałam pewniej.
-To już chyba przerabialiśmy.Albo jesteś taka tępa, albo tylko udajesz, żeby go chronić.
-Ja na prawdę nie wiem.-Powtórzyłam, mając nadzieję, że mi uwierzy.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Chciałabym wiedzieć, czy to wy po prostu nie zastosowaliście się do mojej prośby, czy naprawdę przeczytały to tylko 2 osoby.
"Stoi z nimi, pracuje dla Trevora, pomagając mu szukać siebie"
fragment rozdziału 21 ;)
Naprawdę, im więcej komentarzy, tym szybciej będą rozdziały, więc zachęcam do komentowania.
Rozdział będzie za tydzień, jak zwykle, chyba że naprawdę będzie trochę więcej niż 3 komentarze.

piątek, 26 czerwca 2015

Rozdział 16

Od kilku godzin wpatrywałam się w jeden punkt na ścianie.Nie wiedziałam co się wokoło mnie dzieje.Nie obchodziło mnie to, chociaż powinno.Zostałam uprowadzona przez osobę, której zaufałam; którą kocham.Zayn powinien mnie wspierać, być w trudnych chwilach, takich jak ta.Ale zamiast to robić, siedział gdzieś w tym budynku, rozmawiając ze znajomymi.Ufałam mu, a on zawiódł, zostawiając nie tu samą.Wyszedł, zaraz po tym, jak Trevor powiedział mi, że Luke żyje.Nadal nie mogę przyswoić sobie tej wiadomości.Mój przyjaciel, osoba, której ufałam najbardziej, upozorował swoją śmierć, zostawiając mnie.Może nawet wiedział o mojej sytuacji rodzinnej.O mojej próbie samobójstwa.Między innymi to z właśnie jego powodu chciałam umrzeć.Byłam niczego nieświadomą idiotką.Ale z drugiej strony to on jest psychopatą, kto normalny upozorowuje swoją śmierć?Może miał powody?Ale co jest aż takie ważne, żeby upozorować własną śmierć i opuścić najbliższych?Moje przemyślenia przerwał dźwięk otwieranych drzwi.Przeniosłam spojrzenie w tamtą stronę.Trevor zaczął podchodzić do mnie.Przerażenie ogarnęło moje ciało, nie mogłam się ruszyć.Luke żyje.Upozorował własną śmierć.Przełknęłam ślinę.Do tego znajomy Malika chce ode mnie czegoś, o czym nawet pojęcia nie mam.Prawdopodobnie mnie zabije, ponieważ nie powiem mu tego,co chce usłyszeć.Poczułam rękę na moim ramieniu;zostałam pociągnięta do góry.Jego dotyk był mocny, stanowczy.Z chwili na chwilę, zaciskał ją mocniej, wywołując coraz większy ból.Jęknęłam cicho, a w moich oczach zebrały się łzy.Puść mnie.Proszę.Zaśmiał się, nie jak Zayn.Mulat śmieje się tak słodko i uroczo, on robił to strasznie.Miał głośny, przerażający śmiech.Jak cała jego osoba.
-Teraz powiesz mi wszystko co wiesz-Usłyszałam tuż przy uchu.Mimowolnie wzdrygnęłam się, chciałam do domu.Z daleka od niego.Był zdecydowanie za blisko mnie.Za blisko.
-Ja..ja naprawdę nic nie wiem.On..on umarł.Widziałam jak go zabierali, jak coś miedzy sobą szeptali.On nie żyje.-Wydukałam, czułam jak łzy cisną mi się do oczu.Po moim ciele przeszły dreszcze.To niemożliwe, żeby upozorował własną śmierć, nie powiadamiając mnie o tym.Wiedział, że nie dałabym rady; nie wytrzymałabym bez niego.Wiedział, że rodzice już zaczynali sie kłócić, wiedział, że niedługo, zaczną robić to na poważnie.On o wszystkim wiedział, nie mógł mnie opuścić.Jaka z ciebie egoistka,Myślisz tylko o sobie, może on miał jakieś problemy.Może nie ufał ci na tyle, alby o nich powiedzieć.Pomyśl czasami, a nie tylko ja jestem zmuszona za ciebie to robić.Odezwało się moje drugie ja.Nigdy go nie lubiłam, zawsze mnie oczerniało, mimo, że nikt tego nie słyszał.Sprawiało, że czułam się jeszcze gorzej, niszczyło mnie.Poczułam pieczenie na policzku, a następnie usłyszałam plask.Siła jego uderzenia była tak silna, że odrzuciło moją głowę w bok.Spoliczkował mnie.Ból rozprzestrzenił się też pod okiem.Pierwsze łzy zaczęły spływać po moim policzku, wywołując większe pieczenie.
-Odpowiadaj, jak do ciebie mówię, dziwko.Nie zapominaj kim jesteś, a kim jestem ja.W każdej chwili mogę cie zgnieść jak niepotrzebnego nikomu śmiecia,Tym właśnie jesteś dla mnie.I nie obchodzi mnie, że Malik sobie ciebie zaklepał.Kochanie, naprawdę będę miał to w głębokim poważaniu, kiedy będę wbijać się w twoje ciało.Nie mówię już o tyłku, czy cipie.Zrobię nacięcie i zgwałcę cie w nerkę, jeżeli będę miał ochotę.I zrobię to, tylko dlatego, żeby udowodnić ci, jak wysoką pozycje tutaj mam.Więc do kurwy jasnej odpowiadaj, kiedy zadaje ci pytanie!-Ryknął na mnie.Na jego twarzy wymalowana była złość, jak nie coś gorszego.Łzy spływały już bez żadnych zahamowań.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Witam i przepraszam za tak długą przerwę
Prosiłam, żeby Ci, którzy przeczytali notkę, skomentowali, jednak nikt tego nie zrobił.No ale nieważne.Jednak proszę, abyście skomentowali rozdział.Wiem, że przeczytają go może 2-3 osoby, a reszta to wyświetlenia z twittera, ale jednak proszę.
Następny za tydzień, miłych wakacji.Mam nadzieję, że nie miną wam tak szybko, jak mi ten rok szkolny.
I przepraszam za długość, następne będą dłuższe, przynajmniej postaram się, aby tak było.

niedziela, 21 czerwca 2015

Pewnie nikt nie będzie tego czytać, ale..


Chciałabym Was przeprosić, że nie było tak długo rozdziału.Zapewne nikt nie będzie tego czytał, ale planuje wrócić.Nie wiem tylko czy napisać epilog i zacząć nowe opowiadanie czy kontynuować, więc jeżeli czytasz ten post, skomentuj, bo naprawdę nie wiem.Co prawda mam napisane kolejne 2 rozdziały, ale nie wiem czy wgl ktoś będzie to czytał.
Po prostu skomentuj, jeżeli będziesz czytać.
Nawet głupią kropką.
Proszę.
PS.Usunę poprzednie 2 posty, w których informuję o usunięciu i zawieszeniu bloga.
Dziękuję.
PSS.Rozdział 26 Czerwca 

sobota, 23 sierpnia 2014

Rozdział 15

  Ocknęłam się z bólem głowy w jakimś pomieszczeniu.Każdy mięsień w moim ciele płonął.Nie wiem, co Zayn mi takiego podał, że o aż tak bolało.Ale teraz wszystko było mi jedno.Inny środek odurzający nie zmieni faktu, że siedzę zamknięta w jakimś pomieszczeniu.Musze spróbować się stąd wydostać, tylko również nie wiem jak.Westchnęłam, kiedy ból głowy się nasilił.W kącikach oczu zebrały mi się łzy.Płakałam, znowu; Znowu okazywałam słabość.Może nie powinnam tego robić teraz, w takiej chwili.Ale poddawałam się, nawet nie szukając rozwiązania.Taka byłam.Słaba.
  Po dłuższym czasie rozmyślań, postanowiłam się w sobie zebrać.Z ociąganiem wstałam z łóżka.Tak mi się przynajmniej wydawało.Moje oczy przyzwyczaiły się do mroku panującego w pokoju, więc śmiało mogłam powiedzieć, że znajdowałam się w jakiejś sypialni.Podpierając się ścian, dotarłam do ciemnych drzwi.Miałam pewność, że pokój należy do mężczyzny.Wszystko, dosłownie wszystko miało ciemny kolor.Jedynie podłoga była jaśniejsza.Szarpnęłam za klamkę, siląc się, aby nie stracić równowagi.Nie mogłam upaść, ponieważ wiedziałam, że samodzielnie bym się nie podniosła.Jak się chwile później okazało, drzwi były zamknięte.Spodziewałam się tego.No cóż, nie na darmo oglądało się te wszystkie filmy kryminalne.Jakie to śmieszne, że właśnie mnie porwano, zamknięto w jakimś pomieszczeniu, a ja porównuje to do głupiego filmu.Czując się na siłach, zaczęłam iść w stronę, jak mi się wydawało, okna.Nie byłabym sobą, gdybym po drodze nie stłukła czegoś.Tym czymś okazała się dziwna waza, stojąca na komodzie.Echo tłuczonej się porcelany rozniosło się po całym pomieszczeniu.Przymknęłam oczy, przeklinając swoją niezdarność.W myślach odliczyłam do dziesięciu.Następnie kontynuowałam swoją wyprawę, starając się omijać kawałki wazonu.Pustego wazonu.Kiedy już byłam przy oknie, usłyszałam kroki na korytarzu, lub czymkolwiek, co znajdowało się za drzwiami.W pośpiechu, rozsunęłam zasłony.W tej samej chwili do pokoju wparowało dwóch chłopaków.Jednym z nich był Zayn, a drugi, jak mi się wydawało, Trevor.Nie zwrócili na mnie nawet uwagi.Byli zajęci kłóceniem się.Spojrzałam na okno, szukając wyjścia.Jednak zobaczyłam tylko las.Ten sam las, w którym straciłam przytomność.Przerażenie przejęło kontrolę nad moim ciałem.Nie wiedziałam co robić.Byłam uwięziona w jakimś budynku, po środku lasu.Nie miałam dokąd uciec.Nikt nie usłyszałby mojego krzyku.Nikt by mi nie pomógł.Podparłam się na parapecie, czując jak słabnę.Nawet nie wiem jakim cudem jeden środek odurzający może wywołać coś takiego.To prawie niemożliwe.Nie mogłam oddychać, byłam przerażona, a chłopak, którego kocham, kłócił się z kimś, kogo bałam się bardziej od niego.
-Nie będziesz jej kurwa torturował.Nie zgwałcisz jej i nic nie zrobisz dla mojego małego aniołka.Rozumiesz kurwa?-Ryknął Zayn.Krzyknął te słowa pełen złości, nienawiści i jeszcze pewnie wielu, wielu emocji.Nie dziwiłam się, słysząc słowa mulata.Wiedziałam, że nie jestem tu dla zabawy.Ale to, kiedy nazwał mnie aniołkiem.To było piękne.Jego obecność działała na mnie uspokajająco, mimo że to on jest powodem mojego pobytu tutaj.-Rozumiesz?!-Krzyknął po raz kolejny, kiedy Trevor nie odpowiedział.Stał z szokiem wymalowanym na twarzy.Może nikt sie jeszcze mu sie postawił.Jednak chwilę potem cwany uśmieszek rozświetlił mu twarz,Mężczyzna zaśmiał się, idąc w moją stronę.Natomiast ja, automatycznie cofałam się w tył, ale dosłownie po dwóch krokach, natrafiłam na ścianę.
-Nawet sie kurwa nie waż-Warknął Zayn, po chwili pojawiając się u mojego boku.Położył ręce na moich ramionach, przesuwając mnie przed siebie.-Jak się jej spytasz, ona ci powie.-Dodał już spokojniej.Jego obecność; jego osoba, sprawiała, że czułam się bezpieczniej.Trevor wpatrywał się to w mnie, to w chłopaka.Zmarszczył brwi, po czym zawiesił swoje spojrzenie na mojej osobie.Przewrócił oczami.
-Posadź ją.-Rozkazał Zaynowi.A ten, zaczął mnie prowadzić w stronę łóżka.Nie chciałam z nim rozmawiać.Zaczęłam się wyrywać.Szarpałam, jednak, jak zwykle, chłopak był silniejszy.Posadził mnie na łóżku, a sam osiadł obok.Trevor klęknął, aby być na tym samym poziomie co ja.Uważnie obserwowałam jak oblizuje usta i przenosi wzrok na Malika.
-Zacznij.Sam chciałeś, oczywiście ja wolałem tortury.-Dotknął kciukiem mojego policzka.-Wiesz skarbie, wbijanie noża w te twoje kruche ciałko jest kuszącą propozycją, więc radzę ci odpowiedzieć na każde zadane ci pytanie, inaczej, możemy porozmawiać trochę ... brutalniej.-Sparaliżowana, tępo wpatrywałam się w niego.Głośno przełknęłam ślinę, starając się powstrzymać łzy.Rękę nieświadomie położyłam na kolanie Zayna, starając się zapobiec drżeniu obu dłoniom.Czując się bezpieczniej przy chłopaku, oparłam się o niego.
-Ja..ja...-próbowałam wydukać.Nie udało mi się.Zayn objął mnie w pasie, dla dodania otuchy.
-Ale zamknij sie.Jeszcze nie zadałam pytania.-Powiedział, a kiedy zauważył, że słucham, dodał.-Gdzie jest Luke Hemmings?
-Luke nie żyje.I nie rozumiem dlaczego o niego pytasz.-Odpowiedziałam zadziwiająco spokojnie.Można by powiedzieć, że oswoiłam się z faktem, że nie żyje.Usłyszałam jedynie śmiech.Trevor dosłownie dławił się ze śmiechu.
-Jakaś ty głupia.Mała, głupiutka, naiwna.Twój chłoptaś żyje.To ja nie rozumiem dlaczego upozorował własną śmierć.Widziałaś jak zakopują ciało?Czy może trumna była zamknięta?-Po usłyszeniu tych słów, osłupiałam.Widziałam jak zakopywali trumne, ale nie widziałam ciała.W tej właśnie chwili mój świat runął.Osoba, którą darzyłam pełnym zaufaniem, zawiodła.Próbowałam sobie wmawiać, że to nieprawda.Ale dlaczego Trevor miałby kłamać w takiej sprawie?
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Wiem, rozdział powinien być tydzień temu.Ale rozdziały teraz będą się tak pojawiały.Co tydzień, a czasami co dwa.Wybaczcie, że rozdział chujowo napisany i wgl, ale dopadł mnie kompletny brak weny.Jeden rozdział pisałam dwa dni.DWA DNI.Więc, wybaczcie.
PS.Zapominam ciągle dodać, że Eleanor to Eleanor, ale nią nie jest.Mam na myśli to, że wygląda jak ona i wgl ale pochodzenie itd ma inne ;)
PS2.Zauważyłam, że niektórzy informowaniu zmienili usery na tt, przez co nie moge ich poinformować ;)
Jeżeli chcecie, napiszcie mi nowe, a je zaktualizuję 

sobota, 9 sierpnia 2014

Rozdział 14

-To Trevor, Emily-Powtórzył, kiedy zauważył, że tępo wpatruję w przestrzeń przede mną.Nie mogłam w to uwierzyć.Chciałam, żeby za chwilę roześmiał się i powiedział, że żartował.Ale tego nie zrobił.W mojej głowie ciągle tworzyło się tornado myśli.Wszystkie wirowały, ustępując nowym.Bałam się;Bałam się o Zayna.Nie rozumiałam dlaczego zadaje się z kiś takim jak Trevor.To morderca, zabija ludzi.Groził mulatowi.Ale czemu nazwał go "jednym ze swoich ludzi"?.Nic z tego nie rozumiem.-Emily?- Zayn energicznie machał mi ręką przed twarzą.Zamrugałam kilka razy i przeniosłam wzrok na jego twarz.Bez słowa wtuliłam się w niego.Był taki miękki, może i dało się wyczuć mięśnie pod koszulką, ale i tak miło się go przytulało.Najważniejsze, że robiąc to, czułam się bezpiecznie.Nie pozwoliłby mnie nikomu skrzywdzić.Nie mógłby być zabójcą.Jest na to za miły.Wtedy uświadomiłam sobie pewną rzecz.A jeżeli jest taki tylko dla mnie i kilku osób?To nie miałoby sensu.On nie może zabijać ludzi.
-Zayn?Jesteś w jakimś gangu?-Zapytałam.Musiałam to zrobić, inaczej dalej kłóciłabym się z myślami.A tak, może da mi odpowiedź.Odsunęłam się lekko od chłopaka, patrząc w jego oczy.Zamknął je na chwilę, by potem otworzyć i spojrzeć się w moje tęczówki.Westchnął.Po kolejnej chwili się odezwał.
-Tak, Em.Jestem w gangu.Bardzo niebezpiecznym gangu, w którym zabijamy.-To co powiedział... nie umiałam określić tego uczucia, które zawładnęło moim ciałem.Stałam przed mordercą.Ten słodki Zayn, ten który mnie pocieszał, zabija.Miałam ochotę uciec, żeby tylko znaleźć się jak najdalej od niego.Zaczęłam się cofać.Nie mogłam nic poradzić na to, że w moich oczach zebrały się łzy.Chłopak widząc w jakim jestem w stanie, postawił kilka kroków do przodu, jednak ja nadal się cofałam.Bałam się.Może nic by mi nie zrobił, ale ja nadal się bałam.Widziałam jak zamyka oczy, przeciera je dłonią.Jak złapał się za skronie, nie mogąc dopuścić do siebie myśli, że powiedział coś, co mnie tak wystraszyło.Jednak nadal, gdzieś w głębi duszy, nie mogłam uwierzyć, że zabija niewinne osoby.To do niego nie pasuje, nie poznałam drugiej strony Zayna.
-Emily, nie bój sie mnie.Nie potrafię cie skrzywdzić.-Kiedy to powiedział, przystanęłam.Znowu zatraciłam się w myślach.Nie mógłby?Gdyby chciał, zrobiłby to za pierwszym razem.Jednak to i tak nie spowodowało, że przestałam się bać.Tak, bałam się Zayna w tej chwili.Nie chciałam być jego ofiarą.Ani jego znajomych.Ogarniało mnie przerażenie, kiedy wyobrażałam sobie co mogą mi zrobić.No, ale Zayn by do tego nie dopuścił.Zatracając się w myślach, nie zauważyłam, że chłopak stoi tuż przede mną.Pisnęłam przerażona.Łzy ponownie zaczęły płynąć po moich policzkach.Odwróciłam się i puściłam pędem przed siebie.Nie chciałam, żeby coś mi zrobił.Może powodem mojego biegu, jest instynkt samozachowawczy?Umysł wiedział, że coś się dzieje.Nie bez powodu człowiek się boi.W tej właśnie chwili, dziękowałam rodzicom, za to, że wysyłali mnie na biegi.Kazali uprawiać jogging, zabierali na siłownie, żebym biegała na tych dziwnych maszynach, których nazw nie znam.Przydało się.Mimo, że Malik jest wyższy, pozostawał w tyle.Przynajmniej tak mi się zdawało, kiedy ostatni raz się oglądałam za siebie.Zdyszana na chwilę przystanęłam.Wiedziałam, że nie powinnam, ale musiałam.Miałam przed sobą rozwidlenie dróg.Bez namysłu wybrałam lewą, ponownie zapuszczając się biegiem.Okazało się to złym wyborem.Wbiegłam do lasu, a tam najczęściej gangsterzy zabijają swoje ofiary.Chciałam się zawrócić, ale nie mogłam.Zayn był tuż za mną.Ignorując przerażenie, biegłam dalej.W oddali zobaczyłam światło.Nie, nie takie przy umieraniu.Jakiś czas potem okazało się to dość sporym budynkiem w środku lasu.Gwałtownie się zatrzymałam, nie zwracając uwagi na goniącego mnie Malika.Nie miałam wyjścia.Musiałam się zawrócić.Tylko jakieś gangi maja poukrywane kryjówki w odludnych miejscach, do których nikt nie chodzi.Jak byłam mała, słyszałam od babci, że właśnie w tym lesie, zabijano ludzi.Słyszano krzyki, ale bano się podejść, w obawie o własne życie.Nikt tu nie przychodził, a odludne miejsca to idealne kryjówki.Nawet jeżeli jest to 3 piętrowy, wielki budynek.W mieście nikt nie usłyszy strzałów, czy jakiegokolwiek innego hałasu.Jedynie trochę bliżej, blisko rozwidlenia dróg, tam słychać nawet najmniejszy szmer.I to jest przerażające, bo muszę się cofać kilka kilometrów, żeby zawołać pomoc, która  nie nadejdzie.Łzy płynęły po moich policzkach.Byłam w czarnej dziurze.Nie miałam wyjścia.Albo Zayn, albo budynek, który prawdopodobnie jest siedzibą jego szefa.Poczułam silne ramiona oplatające moją talie.Nie wyrywałam się.Nie miałam na to siły, a i tak to było bez sensu.Poddałam się, tak jak zawsze to robię.
-Emily.Nie bój sie mnie.Nie skrzywdzę cie.-Mówił spokojnie, jakby właśnie nie przebiegł kilku kilometrów.Płakałam, bałam się.Nie potrafiłam juz zaufać jego głosowi.-Przepraszam za to, co teraz zrobi-Nie wiedziałam o co mu chodzi.Zaczęłam się wyrywać.Jednak trzymał mnie mocno.Moja siła jest niczym w porównaniu do jego.Z paniki nie mogłam prawie oddychać.Przyłożył mi coś do ust.Śmierdziało, jednak nie wiedziałam co to jest.Otumaniało moje zmysły.Czułam się ociężała, wszystko było takie ciężkie.Nie wiem kiedy straciłam ostrość widzenia, a kiedy po prostu zasnęłam.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Nie, nie zapomniałam hasła do konta na bloggerze.Po prostu dodaje dzisiaj, bo wczoraj zwyczajnie nie chciało mi się pisać i nie byłam w stanie tego robić.Nie mogłam skleić zdania.Nie będzie już czegoś typu 8 komów = nn.Koniec z tym.Czytasz, komentujesz.Ilość komentarzy zależy od wszystkiego.Bloga obserwuje 10 osób.Do tego chyba ze 3 komentują, a nie obserwują.Z obserwujących komentują dwie, może trzy.Różnie z tym jest.Wam się nie chce komentować, mi się nie chce pisać.Na serio co raz częściej nie mam na to ochoty.Ale pisze, może to nie jest jakieś zajebiście idealne jak After, czy inny blog.Ale mi sie nawet podoba.
Po prawej stronie jest ankieta, jeżeli czytasz i nie komentujesz, to chociaż zagłosuj.Proszę.


piątek, 1 sierpnia 2014

Rozdział 13

8 KOMENTARZY = NASTĘPNY ROZDZIAŁ
Wiem, że dacie rade.
-Zayn, pobujasz mnie?-Spytałam.Od dziecka uwielbiałam bujać się na huśtawce.W domu nadal mam tą, na której bawił się Lukey.Ale jako jego przyjaciółka, oczywiście musiałam go z niej zrzucić.Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie chłopaka spadającego z zabawki na tyłek.Przez cały dzień wtedy mi marudził, że złamałam mu jakąś kość.Nigdy nie interesowała mnie medycyna, czy chociażby to, jak zbudowane jest ludzkie ciało.Nienawidziłam się uczyć, no ale kto lubił?-Proszę-Dodałam, kiedy zauważyłam jego minę.Dodatkowo przedłużyłam "ę", jak to zawsze miałam w zwyczaju.Nikły cień uroczego uśmiechu wpłynął na jego usta.Kiwnął głową na znak, że się zgadza.Ruszyłam w stronę huśtawki, ciągnąć Zayna za sobą.
  Teraz była moja kolej na bujanie.Zayn leżał na zielonej trawie,patrząc się na mnie.Nie rozumiem czemu to robił, ale wyglądał tak słodko.Obserwowałam jak chłopak podrywa się z ziemi, ciągle wpatrując się we mnie.Miałam wrażenie, że jest zmęczony.No cóż, cały dzień spędził na placu zabaw.Razem ze mną,bawiąc się jak małe dzieci.To były chyba najpiękniejsze chwile jakie przeżyłam od przyjazdu do Mullingar.Kto wie, może wydarzy sie coś jeszcze lepszego?W końcu Podszedł do huśtawki, po czym na niej usiadł.Ruszyłam się z miejsca, by móc go pobujać.Wyglądał tak słodko na tej huśtawce, że aż szkoda było odwracać wzrok.
-Może jednak chcesz zrobić to zdjęcie?-Spytał, po czym wybuchnął radosnym śmiechem.Na moje policzki wkradł się rumieniec.Co jak co, ale czasami mnie onieśmiela.Tak jak teraz.Tylko on, Emily?Czy może każdy chłopak jakiego spotkasz?Po raz kolejny odezwało się moje drugie ja.Ugh to już zaczyna mnie wkurzać.Ciągle tylko mnie denerwuje głupimi odzywkami.Ale to w końcu moja podświadomość.W duchu wybuchłam śmiechem.Czegoś się jednak nauczyłam w tej szkole.-Chodź-Powiedział.Nie wiedziałam o co mu chodzi, ale zrobiłam jak kazał.Poklepał swoje kolana, dając mi znak, że mam usiąść.Momentalnie się zatrzymałam.Milion emocji przelało się przez moją twarz.On chce, żebym usiadła mu na kolanach.W miejscu publicznym.Znów poczułam te motylku w brzuchu.Zagryzłam wargę, nie wiedząc co zrobić.Idź do niego ty idiotko.Znowu odezwało się moje drugie ja.Czy to jest normalne?Ono powinno tak często się ujawniać.Może powinnam to leczyć.Wiedziałam, że moje policzki są różowe, jak nie czerwone.Ja to po prostu wiedziałam.Z szybko bijącym sercem podeszłam bliżej.Nasze tworze były prawie na równym poziomie.Właśnie dowiedziałam się, jak to jest być wyższym od kogoś.Nie ważne, że to tylko kilka centymetrów.Choć raz chciałam poczuć się wyższą od kogoś.Zayn ciągle się uśmiechał, może też miał szczęśliwy dzień.Wyciągną do mnie ręce, ale kiedy chciałam je chwycić, obrócił mnie, a następnie sam posadził na swoich kolanach.Już nie byłam wyższa, tylko mniejsza prawie o głowę.Niespokojnie poruszyłam się.Wpatrywałam się w jego oczy, były takie piękne.Mogłabym patrzeć w nie godzinami, a nawet i latami.Nie znudziłoby mi się to.Przybliżył swoją twarz do mojej, wpatrując się w moje oczy.Lekko przekręcił głowę i wyszeptał prosto w moje usta.
-Mogę?-Zapytał, a ja się zarumieniłam, co uznał jako zgodę.Lekko musnął swoimi wargami moje.Były takie miękkie.I smakowały miętą.Położył jedną rękę na moich plecach, natomiast drugą wplótł w moje włosy.Całował delikatnie, z uczuciem.Jakby bał się, że się rozpadnę.W tej chwili traktował mnie nie jak dziewczynę poznaną kilka tygodni temu na domówce w znajomej,ale jak kogoś, kogo darzy większym uczuciem.Nieśmiało oddawałam pocałunek, nie bardzo wiedząc co mam robić.To był mój drugi pocałunek w życiu, ale to było takie fajne, miłe i wywoływało motylki w brzuchu, że chciałam robić to do końca życia.Zayn lekko odsunął się, kiedy zaczynało brakować mi powietrza.Jego wargi były czerwone, a oczy tak pięknie się iskrzyły.Natomiast ja pewnie wyglądałam jak kosmitka z czerwoną twarzą.Lekkie pochrząkiwanie dobiegło do moich uszu.Szybko zeskoczyłam z kolan Malika, jednak tak szybko jak z nich zeszłam, tak szybko na nie powróciłam.Przyciągnął mnie do siebie i spojrzał na chłopaka, który nam przerwał.Podążyłam za jego wzrokiem.Moim oczom ukazał się brunet, z czekoladowymi tęczówkami.Wyglądał na 20 lat, może trochę więcej.Może to przez ten kilkudniowy zarost wyglądał poważniej.Był dość wysoki, jednak nie wyższy od Zayna.Obok niego stało kilku mężczyzn w podobnym wieku do bruneta.Wszyscy ubrani byli w drogie, czarne garnitury.Kpiarskim spojrzeniem wpatrywał się w Malika.
-Kolejna dziwka?Powinieneś je ograniczyć.Przekraczają mój budżet, Malik.-Powiedział, zapalając papierosa.On, zarówno jak i jego znajomi wyglądali na mafie.Nikogo nie oszukując, tak wyglądali i się prezentowali.Zrobiło mi się smutno.Nazwał mnie kolejną dziwką Zayna.Mam nadzieję, że to co mówił, nie jest prawdą.Nie jestem gotowa na złamane serce.Nie poradziłabym sobie z tym.Mulat cały się spiął, jednak nie mógł nic zrobić.Wstał, stawając  przede mną.Zmroził spojrzeniem chłopaka.
-Ona nie jest niczyją dziwką!-Wysyczał, przesuwając mnie za siebie tak, aby mnie nie widzieli.-Po co tu przylazłeś?
-Przyszedłem na spacer.Nawet ja muszę odpocząć od tego ciągłego zabijania.Wiesz przecież, że to męczy.Ty, zarówno jak i twoi kumple wiedzą to najlepiej.Mógłbym nawet powiedzieć, że lepiej ode mnie.-Na te słowa Zayn spiął się jeszcze bardziej.Ja jednak stałam, trzymając się ramienia chłopaka i nie wiedząc o co tu chodzi.Zayn zabijający ludzi?To niedorzeczne.Może i wygląda na niebezpiecznego, ale z charakteru jest miły i kochany.Przynajmniej dla mnie.Właśnie, dla mnie.Ale przecież troszczył się o Libby.Próbował wmówić jej, że ten cały Trevor jest niebezpieczny.Dbał również o jej bezpieczeństwo.Nie może być kryminalistą.-Chciałem ci tylko przypomnieć o zleceniu.Tym razem masz się nie zapomnieć.Mimo, że jesteś jednym z moich najlepszych ludzi, w każdej chwili mogę cie kimś zastąpić.-Dodał, po czym odszedł wraz ze swoimi ludźmi.Chyba mogę tak ich nazwać.Spojrzałam na Zayna.Stał z głową uniesioną ku górze, wpatrując się w rozgwieżdżone niebo.Ciekawiło mnie jedno.Musiałam o to zapytać.
-Zayn, kto to był?-Lekko odsunęłam się od jego ramienia, odwracając go przodem do mnie.Nie byłam silna na tyle, by go odwrócić siłą, jednak czując moje starania, zrobił to dobrowolnie, wpatrując się w moje oczy.
-To był Trevor.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Hello!Po pierwsze, chciałam podziękować za poprzednie komentarze pod ostatnim postem.Nie mogę w to uwierzyć, bo było ich aż 12.Przynajmniej tyle widziałam, jak ostatnim razem sprawdzałam.Dziękuję jeszcze raz.I teraz taki *huuuug* dla was.Może niektórzy sami zauważyli, że na samym dole jest odnośnik do Losta na wattpadzie.Tak, postanowiłam tam też dodawać rozdziały.Więc, jak komu wygodnie czytać.Next powinien pojawić się za tydzień.Może dodam go w środę.Jednak nie obiecuję, gdyż będę baardzo zajęta(czyt.Zamierzam nie spać przez dwa dni, a przez reszte tygodnia to odsypiać).Jeszcze jedna, ważna rzecz.Proszę nie zostawiać linków do swoich blogów pod postami.Nawet jeżeli jest z komentarzem.Od tego powstała zakładka "spam".Jeżeli chcecie żebym przeczytała tego bloga, napiszcie.Przeczytam.Komentarze z linkami do blogów pod postami będą usuwane!To chyba wszystko chciałam napisać...NIE!Jest jeszcze to.
hvjyvuvkujb POCAŁOWALI SIĘ!OMFG BKUVKUC!Czy tylko ja fangirluje pisząc rozdziały?
Takie tam pytanie retoryczne.Miłego czytania!...powinnam to napisać przed rozdziałem.Ale nieważne.Miłego czytania.

czwartek, 10 lipca 2014

Rozdział 12

6 KOMENTARZY=NASTĘPNY ROZDZIAŁ
PRZECZYTAJ NOTKE POD SPODEM.KUREWSKO WAŻNE.MASZ JĄ PRZECZYTAĆ.
Następnego dnia obudziłam się wtulona w Zayna.Spędziliśmy jedną noc, razem.W jednym łóżku, ale do niczego nie doszło.Jest za wcześnie na cokolwiek, dopiero powiedział mi, że mnie kocha.Na samą myśl o jego wczorajszym wyznaniu uśmiech wkradł mi się na usta.On mnie kocha, chociaż nie rozumiem, jak ktoś taki jak on, typowy bad boy może zakochać się w kimś takim jak ja.I to w dodatku w niespełna trzy tygodnie.Tak, tyle już tu siedzę, a zdążyłam stracić przyjaciółkę, przeżyć pierwszy pocałunek, zakochać się w Zaynie, który odwzajemnia moje uczucia, stać się pośmiewiskiem El i jej znajomych.No fajnie, nic dodać, nic ująć.Jednak wiem, że mój pobyt w Irlandii nie będzie należał do najmilszych.No bo kto byłby szczęśliwy, pośród wyzywających, nienawidzących go ludzi, którzy tylko czekali na jakiekolwiek jego potknięcie.Nawet najmniejszy błąd, mógłby pogrążyć tą osobę jeszcze bardziej.O ile się da.Usłyszałam ciche pomrukiwanie mulata, speszona spojrzałam w jego stronę.Kiedy zorientowałam się, że praktycznie na nim leżę, a na dodatek, moja noga wylądowała dosłownie na jego kroczu, zarumieniłam się.Szybko poderwałam swoje ciało do pozycji pionowej, próbując zakryć rumieńce moimi blond włosami.Chłopak poruszył się, siadając na łóżku.Nie mogłam nic poradzić, spojrzałam na niego.Od razu zaparło mi oddech.Jego rozczochrane po całej głowie włosy, wyglądałyby, jakby przeszedł przez nie huragan, do tego te piękne, czekoladowe tęczówki miały taki wpływ na człowieka, że dosłownie rozpływałam się pod ich spojrzeniem.Emily, czy ty myślisz o czymś nieprzyzwoitym?Pytało moje drugie ja.Nie myślałam o niczym nieprzyzwoitym.To nie jest w moim stylu.Nigdy nie myślałam o tego typu sprawach, żyłam bez takich myśli.Usłyszałam śmiech.To był wesoły śmiech, a wczorajsza rozmowa uświadomiła mi, że nie powinnam się nim przejmować.Zayn nie śmieje się ze mnie.Przynajmniej nie w ten zły sposób.
-Skarbie, ja rozumiem, że jestem przystojny, i nie możesz oderwać ode mnie oczu, ale może wolisz zrobić sobie zdjęcie?Wiesz, zostanie na dłużej, i będziesz mogła o mnie fantazjować nawet wtedy, kiedy mnie nie będzie.-Powiedział, śmiejąc się.Żartował, to było widać po jego minie.Jednak i tak, ten komentarz wywołał jeszcze większe rumieńce.Może naprawdę mnie kochał, chociaż pewnie powiedział to tylko dlatego, żebym się nie rozbeczała.Tak byłam wtedy bliska płaczu.-Ey!Znowu się zamyślasz.-Powiedział, kiedy zauważył mój wyraz twarzy.Postanowiłam porzucić ten temat.Chciałabym zrobić coś fajnego, dzisiaj.Chciałabym się rozerwać.Zagryzłam wargę.
-Zayn?Pójdziemy gdzieś dzisiaj?-Zapytałam, na co on tylko mruknął.
-A mogę cię pocałować?-Nie wiedziałam co powiedzieć.Z jednej strony chciałam, aby to zrobił, ale z drugiej, bałam się;bałam się, że zrobię coś nie tak, i będzie się ze mnie wyśmiewał.Widząc moje wahanie postanowił odpuścić.-Przepraszam, po prostu ... wyglądasz tak słodko, niewinnie i kurwa pociągająco, że kurwa mam ochotę się na ciebie rzucić.Ale nie mogę tego zrobić, bo bym cię przestraszył.-Przeczesał palcami włosy, przywracając je do jakiegoś ładu.Nie były idealnie uczesane, postawione na żel, jak pierwszego dnia, kiedy się spotkaliśmy, ale nie wyglądały już jak po przejściu huraganu.Zastanowiłam się, jak wyglądają moje włosy.Pewnie jeszcze gorzej niż u Malika.Dopiero teraz do mnie dotarło, że on boi się, że mnie przestraszy, całując mnie.Pewnie też tak by było, ponieważ, fakt był moim pierwszym pocałunkiem, ale i tak bałam się agresywnych ludzi.Widziałam, jak ojciec bił moją matkę.Sam widok przerażał.-Ey.Czemu masz taką minę?-Zapytał
-Kiedy powiedziałeś, że nie chcesz, abym sie przestraszyła, przypomniało mi się, jak ojciec bił moją matkę.Mam wiele takich wspomnień i bardzo boli, kiedy do nich powracam.A ciągłe wyzwiska ze strony El i Libby w niczym nie pomagają.Stawiają mnie wtedy na miejscu mamy, a same upodobniają się do ojca.Tyle, że mama mu się stawiała.A ja nie potrafię, jestem słaba.-Wydusiłam, dławiąc się łzami.Nawet nie wiem kiedy zaczęłam płakać.Zayn w jednej chwili przyciągnął mnie do siebie, pozwalając, abym, tak jak wczoraj, wdrapała się na jego kolana, wtulając głowę w tors chłopaka.
-Mam pomysł.-Powiedział z entuzjazmem, starając się zapomnieć o moim smutku, starając się zarazić mnie tymi dobrymi emocjami.Udało mu się, zaciekawiona oderwałam twarz od jego koszulki spoglądając na niego.-Możemy pójść na spacer-kontynuował swoją wypowiedź jednocześnie ocierając moje policzki.Sam pomysł nie był zły, jednak wolałabym nie spotkać El, ani mojej kuzynki.-Nie spotkasz dziewczyn.Są u El, odsypiając wczorajszą noc.Wstawaj, ubierzemy się i idziemy-Powiedział wstając i ciągnąc mnie za ręce-No już, chodź.Nie daj się prosić.-W końcu wstałam.Poszłam się ogarnąć, a następnie ubrać.
   Szliśmy jakąś ulicą.Nawet nie wiem jak się nazywała.Ale fakt, że był ze mną Zayn, dodawał mi otuchy.Jego bliskość wywoływała poczucie bezpieczeństwa.Przy nim czułam się kimś, nawet jeżeli miałabym być dla niego tylko zabawką.Może i mnie nie kochał, może wtedy powiedział to tylko dlatego, żebym poczuła się kimś?Może najzwyczajniej było mu mnie szkoda?Z rozmyśleń wyrwał mnie ruch jego ręki, która teraz ciasno oplatała moją.Niepewnie spojrzałam w dół.Moja dłoń była taka malutka, w porównaniu do jego.Uczucie, jakie wywoływała bliskość naszych rąk, było niesamowite.Przez całą moją dłoń przechodziły małe dreszcze.Znów czułam te motylki w brzuchu.Zaczynałam lubić to uczucie.Było takie miłe, odrywało mnie od szarej codzienności, nadając jej kolory.Może Malik na prawdę coś do mnie czuje, chociaż nie sądzę.Odkąd się poznaliśmy, minęły trzy tygodnie.Tak dwadzieścia jeden dni temu po raz ostatni widziałam się z Lukiem.Znaczy, poszłam na jego grób.Mam nadzieję, że ktoś o niego dba, odkąd wyjechałam.Nie chcąc dalej o tym myśleć, rozejrzałam się w około, napotykając zaciekawione spojrzenie Zayna.Jedna moją uwagę przykuł niewielki plac zabaw.Z ulgą stwierdziłam, że był pusty.To dobrze, nie chciałam, aby ktokolwiek zwracał na nas uwagę.Nie to, że się wstydziłam Malika, po prostu on mógł się wstydzić mnie.Z nieśmiałym uśmiechem na ustach, spojrzałam na niego zatrzymując się.Utkwił swoje spojrzenie w mojej twarzy.A następnie przeniósł je na plac zabaw.Niestety, nie miał nawet chwili na zastanowienie się, gdyż zaczęłam iść w tamtą stronę, lekko ciągnąc go za sobą.Nawet nie stawiał oporu.Może ten dzień, w końcu będzie moim szczęśliwym dniem.
 _-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Nic do dodania do rozdziału nie mam.Więc przejdźmy do notki, o której pisałam w poprzednim rozdziale.Zamierzam zawiesić bloga, ale poczekaj, daj mi sie wytłumaczyć, a nie odchodzisz.Więc szanownie posadź swój tyłek na tym krześle, kanapie, fotelu, podłodze, łóżku czy na czymkolwiek siedzisz.Zawieszam nie dlatego, że nie mam pomysłu itp.Zawieszam, ponieważ 20 wyjeżdżam na wakacje, i jeżeli nawet będzie tam wifi to nie wezme ze sobą laptopa.Chociaż może to się zmieni, jeżeli jeszcze raz zainstaluje inną wersje win7.Nie wnikajcie, sterowników nie dało się wszystkich zainstalować, i dlatego nie mam wifi..Mam ochotę się zabić za to, że musiałam brać tego jebanego notebooka idk jak to sie pisze.Ygh gdyby nie to że win8 zawali mi kompa, to... nevermind.Może sie coś zmieni, ale rozdziałów i tak nie będzie do 1 sierpnia.Jak ten czas szybko płynie.Znowu schodze z tematu.W następnym tygodniu będzie wielkie pakowanie, kupowanie potrzebnych rzeczy, sprawdzanie miejsc w jakie ewentualnie można jeszcze pojechać.Na dodatek weekend prawdopodobnie spędzę w szpitalu na jebanych badaniach.A musze jeszcze ogarnąć pokój, ale to za tydzień.Taak, straszny ze mnie bałaganiarz.Ale spokojnie, wszystkie ff postaram się na bieżąco czytać oraz komentować.O ile odnowi mi sie pakiem w tel, bo poprzedni zdążyłam już wykorzystać.Tak więc to prawdopodobnie ostatnia notka w tym miesiącu.Jest 90% szans, że pęknę i w następnym tygodniu rzuce wszystko, prawdopodobnie nie spakuje większości rzeczy, ale może napisze notke.Nie wiem, na prawdę.Ale nie napalajcie się tak na nią.Bo nie chcę rozczarowania.
To em, do...przeczytania?
A i zmieniłam Username(Nazwe)

poniedziałek, 7 lipca 2014

Rozdział 11

5 KOMENTARZY=NASTĘPNY ROZDZIAŁ
-Zayn?-nieśmiało zapytałam, kiedy oddalający się samochód Eleanor ucichł.Chłopak nadal trzymając mnie w ramionach, spojrzał w dół na moją twarz-Dlaczego to wszystko dla mnie robisz?-Dokończyłam pytanie, jednak kiedy zauważyłam jego niezrozumiały wyraz twarzy, dodałam.-Mam na myśli, pocieszanie mnie, to, że dzisiaj przyszedłeś i ... i tamtą sytuacje z truskawek.-Na moje policzki wkradł się rumieniec, nie wiedziałam czemu tak reaguje, przecież to był tylko pocałunek.Twój pierwszy pocałunek idiotko.Jest różnica.Podpowiedziało moje drugie ja.Nie jestem idiotką, fakt może to był mój pierwszy pocałunek.Może i odbył się w takiej chwili, w jakiej się odbył.Może i chłopak nie wiedział, że dotąd nigdy nikt mnie nie całował.No, ale to w końcu ja.Jestem tylko bezsensowną dziwką poszukującą kutasa, nikim więcej.Trochę boli mnie to, że moja własna przyjaciółka tak mnie nazwała.
-Emily, to co wtedy powiedziałem...było prawdą.Posłuchaj mnie-Kiedy zaczął mówić, spuściłam wzrok.Sama nie wiem czemu, ale na pewno nie chciałam aby zobaczył moje policzki.-Ale spójrz na mnie-Podniósł mój podbródek tak abyśmy patrzyli sobie w oczy.Poczułam motylki w brzuchu, a moje serce zaczęło szybciej bić.W tej chwili był taki delikatny, w ogóle nie zwracał uwagi na komentarze El.Czułam, że mogę go traktować jak Luke`a.Wiedziałam to, mimo naszej krótkiej znajomości.Jednak bałam się;Bałam się, że skrzywdzi mnie tak samo jak El.Albo że on też odejdzie.No, ale każdy kogo znam odchodzi lub się odwraca.-Zamyślasz się, nie pozwól aby myśli zawładnęły twoim życiem.Ale wracając do tematu, bo chyba mi nie odpuścisz-Zaśmiał się.Boże jego śmiech, taki idealny.Taki dojrzały, ale jednocześnie dziecięcy.-Kiedy po raz pierwszy cię spotkałem, zobaczyłem małego, zagubionego aniołka.Wtedy, kiedy siedziałaś obok Liama, a on obejmował cię ramieniem.Chciałem być na jego miejscu, a na dodatek byłaś taka mała, bezbronna i słodka.Znowu spuszczasz wzrok, nie rób tego.Kurwa, nawet nie wiem co się ze mną dzieje.-Podniósł ręką mój podbródek-Będę tak robił za każdym razem, kiedy spuścisz głowę w czasie naszej rozmowy.Wiesz, słodko wyglądasz z tymi rumieńcami.-Uśmiechnął się, natomiast ja spłonęłam jeszcze większym rumieńcem.Gdzieś za oknem zagrzmiało, a chwilę potem dało się zauważyć błyskawicę.Zamknęłam oczy z szybko bijącym sercem.Błagam, tylko nie to.Od dziecka panicznie bałam się burz.Kiedyś, jak byłam mała, piorun trafił w auto na przeciwko domu moich sąsiadów.Wybuch był tak potężny, że kawałki pojazdu poleciały we wszystkie strony świata.Kawałek drzwi przeciął gardło sąsiada.Pamiętam, jak widziałam zrozpaczone spojrzenie jego żony, albo krzyki dzieci.To było naprawdę traumatyczne przeżycie, jak dla 5-letniego dziecka.Przez kilka następnych tygodni rodzice ciągali mnie po psychologach, ponieważ ciągle miałam koszmary, wszędzie widziałam ten martwy wzrok sąsiada.Za oknem kolejny raz huknął piorun.I zawsze w takiej chwili, nie zważając na okoliczności, zobaczyłam martwe ciało osuwające się na piach, ten martwy wzrok, jakby wypalał dziury w mojej duszy.Zadrżałam.Zayn, przeniósł wzrok z okna na moją twarz.Zmarszczył śmiesznie brwi, co wywołało lekki uśmiech, jednak zaraz zastąpił go wyraz przerażenia.Po rak kolejny zagrzmiało, i tym razem błysnęło bliżej, niż poprzednio.Błagam, tylko nie to.
-Boisz się burzy?-Zapytał, na co ja szybko skinęłam.Usłyszałam westchnięcie.Proszę, żeby tylko nie zaczął się naśmiewać.Musiał zauważyć mój smutny wzrok, ponieważ przyciągnął mnie do siebie.A ja nieśmiało wdrapałam się na jego kolana, łapiąc obiema rękami za koszulę i zatapiając głowę między swoimi rękoma.Przytulił mnie.-Nic ci nie będzie.Jesteś ze mną, nic ci się nie stanie.-Szeptał uspokajające słowa prosto do mojego ucha.Jego ciepły oddech owiewał moje ucho, to takie miłe uczucie.Ufniej wtuliłam się w jego koszulę.Nie mogłam nic poradzić na to, że ziewnęłam.Nie wiem, która była godzina, ale na pewno późna.Usłyszałam cichy śmiech;Wesoły śmiech.Jednak przygotowałam się psychicznie na obrazy z jego strony.Może śmiał się ze mnie, wszyscy tak robią, to czemu on ma nie robić?Lekko się od niego odsunęłam.Przytrzymał mnie ręką, patrząc w moje oczy wypełnione smutkiem.
-Boże, co ona ci zrobiła-Szepnął, nadal patrząc w moje oczy-Emily, nie śmiałem się z ciebie.Gdybym chciał to zrobić, gdybym uważał cię za ofiarę losu, nie przyszedłbym do ciebie.Nie całowałbym cie.Nie zakochałbym się w tobie.Nawet nie wiesz co robisz z ludźmi.Co robisz ze mną-Ponownie mnie do siebie przyciągnął, kładąc brodę na mojej czubku mojej głowy.Powiedział, że mnie kocha.Przez moje ciało przelało się milion emocji.Jakim cudem ktoś taki jak on, pokochał mnie.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Smutno mi trochę, ponieważ nie było 7 komów, chciałem poczekać jeszcze aż dodacie, ale pewna osoba mnie od tego odwiodła.To bardzo smutne, ponieważ obserwujących jest 8, a komentuje tylko 3 z nich + anonimki.Na dodatek zauważyłam, że ostatnio zmalała ilość wyświetleń posta.Ja wiem, że większość bloggerów ma w dupie, czytelników.WIĘKSZOŚĆ NIE OZNACZA KAŻDEGO.Ja na przykład się przejmuję i smutno mi się robi kiedy widzę wyświetlenia wcześniejszych postów, a potem te z ostatnich dni.Również jak pod którymś postem prosiłam, aby każdy skomentował, ponieważ nie wiedziałam ile osób to czyta.Były chyba 4 komentarze, czy 5.Ja wie,że są wakacje i nie każdemu może się chcieć komentować.Ale zauważcie, że ja pisze rozdziały.I nie to, że mi się nie chce napisać, ale poświęcam do 3 godzin aby napisać 1 rozdział.I żeby nikt nie myślał, że pisze dla komentarzy.Bo tak nie jest.Miałam już wcześniej bloga i to naprawdę wkurza, kiedy masz 8 obserwatorów i o połowę mniej komentarzy.Takie pytanie dla was, tak ciężko napisać chociaż jedno słowo?
I zamierzam zawiesić bloga na jakiś czas.Ale o tym w następnej notce, którą przewiduję prawdopodobnie na czwartek/piątek
Piszcie co sądzicie o wyznaniu Zayna w komentarzach.

sobota, 5 lipca 2014

Zwiastun

Tym razem przeszłość Liama.
Co do rozdziału, brakuje jeszcze kilku komentarzy ;)
Dla tych, którzy mieli linka.Jakoś dałam rade wgrać.Sprawdzicie czy działa?

piątek, 4 lipca 2014

Rozdział 10

7 KOMENTARZY = NASTĘPNY ROZDZIAŁ

Od ponad dwóch dni nie wychodziłam z pokoju.Nie to, że nie chciałam.Nie potrafiłam stanąć twarzą w twarz z Libby, albo Eleanor, która ostatnio zjawiała się u nas dość często.Prawie codziennie zachodziła po moją kuzynkę, a kiedy babcia nie słyszała lub jej nie było, głośno wyrażała komentarze na mój temat.Robiła to specjalnie, chciała mnie zranić, wyniszczyć od środka.To właśnie robiła z osobami, które zagrażały jej nienagannej reputacji, albo po prostu chciała się ich pozbyć.Taka właśnie była Eleanor, jednak nikt nie zwracał na to uwagi, łącznie ze mną.Byłyśmy przyjaciółkami, wpierałyśmy się.Ona nie pozwoliłaby nikomu mnie skrzywdzić, a gdyby ktoś to zrobił, byłoby po nim.Nie ważne, że kiedyś bała się ludzi.Od zawsze miała dość trudny charakter, jak osoba bipolarna.Raz milutka, a raz lepiej było do niej nie podchodzić.Ale ja znosiłam jej humorki, a ona moje.A teraz wszystko upadło.Do tej pory była razem z Lukiem moim oparciem, sensem życia.Dla nich żyłam, o nich myślałam kiedy rodzice się kłócili.A jeżeli dochodziło do rękoczynów, wymykałam się z domu do Luke`a.Ale on już nie żyje, a El coś strzeliło.Ubzdurała sobie, że jestem jej wrogiem.Że jej zagrażam, chociaż nawet nie wiem jakim cudem.Nic złego nie powiedziałam, nic nie zrobiłam.Tylko się zjawiłam, ponieważ rodzice nie chcieli abym wysłuchiwała ich wiecznych kłótni.Nadal tego wszystkiego nie rozumiem.Jak nie było mnie w Irlandii to wszystko było dobrze, a jak niespodziewanie się zjawiłam, to jest źle.Czasami już nie daje rady w tym świecie.Chciałabym znaleźć się gdzieś, gdzie nie ma czegoś takiego jak ból.Nikt nie cierpiałby po stracie bliskiej osoby, ponieważ nikt by nie umarł.Ale nie ma co się łudzić, takie rzeczy istnieją jedynie w książkach i filmach.Westchnęłam smutno, po raz kolejny zadając sobie pytanie dlaczego mnie to wszystko spotyka?To nie fair w stosunku do innych, którym życie układa się tak jak oni tego chcą.Usłyszałam podniesione głosy na dole.Nie, tylko nie to.Najpierw rodzice, a teraz dziadkowie.Nie chcąc słuchać kłótni, włożyłam głowę pod poduszkę.Zakryłam ciało kołdrą, tonąc w kokonie ciepła.Niestety, to nie zagłuszyło głosów z dołu, nie słyszałam co krzyczeli, ale na pewno nie była to spokojna rozmowa.Bardziej zakryłam się poduszką, kiedy "rozmówcy" przenieśli się na parter.Dopiero wtedy zrozumiałam, że to nie dziadkowie.Oni przecież wyjechali na jakiś zlot i wrócą w następnym tygodniu.
-Kurwa!Libby ogarnij się do kurwy nędzy!Przez dwa pieprzone dni nie wychodziła z pokoju a ty nawet do niej nie zajrzałaś, a teraz idziesz do El, zostawiając ją samą na pieprzony tydzień!-Krzykną męski głos.Skądś go rozpoznawałam, jednak nie mogłam sobie przypomnieć.Jednak jedno wiedziałam na pewno.Rozmawiali o mnie i tajemnicza osoba była wściekła na moją kuzynkę za to, że nawet do mnie nie zajrzała.Szczerze, nie przeszkadzało mi to.Wolałam, aby zostało tak jak było.Kompletna ignorancja z jej strony.Przynajmniej nie musiałabym widzieć ani Libby, ani Eleanor.
-Nie moja wina, że pani mam cie w dupie, jestem poszkodowana i się tnę, bo umarł mi lalusiowaty chłoptaś nie wychodzi z pokoju.A teraz posuń tą swoją sexi dupkę, bo muszę się umalować.Razem z El idziemy do klubu twojego kumpla.-Odpowiedziała Libby.Jak ona mogła nazwać Luke`a lalusiowatym chłoptasiem?Znała go, wiedziała że daleko mu do takiego określenia.Czy lalusiowaty chłoptaś chodziłby w skórzanej kurtce, bił każdego, kto wszedłby mu w drogę?Czy lalusiowaty chłoptaś miałby inną dziewczynę na jedną noc?Nie sądzę.
-Libby, nie spotykaj się z nim.On jest niebezpieczny.-Wysyczał jej rozmówca.Oho, komuś tu zebrało się na troskę.
-Będę robić co chcę, i kiedy chcę.Chuj ci do moich planów.Trevor nie jest taki straszny, a lepiej operuje swoim przyjacielem, niż ty kotku.Wychodzę, jak chcesz zostać z tą ofiarą losu, proszę bardzo.Zostawię ci nawet klucze.-Po tych słowach usłyszałam jedynie trzask drzwi i kroki zbliżające się u mojemu pokojowi.Schowałam głowę ponownie w poduszkę, wycierając łzy płynące po moich policzkach.
-Emily.-Odwróciłam się.Ciekawość przejęła nade mną kontrolę.Ujrzałam Zayna.Przy nim czułam, że mogę się otworzyć;Czułam, że on jest inny niż Eleanor, czy Libby.Kolejna łza spłynęła po moim policzku, nim się zorientowałam, starł ją kciukiem.Stał przede mną, a ja siedziałam na łóżku, patrząc w górę, na niego.Spojrzałam w jego oczy.Piękne czekoladowe tęczówki dawały poczucie bezpieczeństwa.Zatapiając się w nich odczuwałam również, że niej jestem nikim, tak jak to określiła, i Eleanor, i Libby.Zauważył kolejne łzy formujące się w moich oczach. Przymknęłam je, pozwalając aby ciecz przeniosła się na rzęsy lub spływała po policzkach.Chłopak się poruszył, a po chwili usiadł obok mnie, przytulając moje ciało do swojego torsu.Ufnie wtuliłam się w niego.
-Wychodzę!-Usłyszałam krzyk Libby z dołu.Na serio wychodziła do tego klubu z Eleanor.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Chciałam już napisać Hey, ale za każdym razem tak robie, kiedy dodaje tu notkę.Ale nevermind.Heyo!Hah taak.Rozdział 10 i przytulasek z Zenem.Kto by tego nie chciał?
Taka ważna informacja, dla tych, którzy piszą blogi, które czytam(czyli pewnie niektóre z tych w Polecam) nie komentuje na razie, gdyż mam nowy system na moim komputerze i moja głupota się kłania, ponieważ musiałam brać lapka takiego, na którego nie ma niektórych sterowników na win7 i teram musze je ręcznie instalować.Tak więc między innymi dlatego nie było rozdziału wczoraj.Musiałam szukać odpowiedniego sterownika, żeby móc normalnie połączyć się z internetem.Ale nie będę was zanudzać tym gównem, w które sama się wplątałam.Taak, to jest strasznie męczące co dzień szukać sterowników, które zadziałają albo i nie.I na dodatek coś mi sie z klawiaturą się stało, że żeby coś napisać automatycznie kasuje następne literki.
Nieważne, kolejny rozdział przewiduje na niedziele/poniedziałek.Życzcie mi powodzenia, jeszcze czeka mnie sprawdzanie błędów.Gdzie jest ta głupia autokorekta ?
A i chciałam pozdrowić Marchewę, która pomogła wymyślać imie dla Trevora.To troche nielogicznie zabrzmiało.
Ostatno zauważyłam, że liczba wyświetleń posta zmalała...