czwartek, 6 sierpnia 2015

Rozdział 23

 Zayn zaprowadził mnie na ten sam plac zabaw, na którym po raz pierwszy spotkałam Trevora.Mimowolnie na to wspomnienie, po moim ciele przeszły ciarki, a ja się wzdrygnęłam, kiedy kolejne wspomnienie przeleciało mi przez głowę.
-Zimno ci?-Chłopak musiał zauważyć moje dreszcze.Od razu pokręciłam głową, poprawiając rękę splątaną z jego.Mimo wszystko, mimo tych gestów, słów, nadal nie mogłam uwierzyć, że trzymam go, tak po prostu, a on się nie wyrywa.Nie mogłam uwierzyć, że znalazłam kogoś, kogo kocham, kogoś, kto kocha mnie, a przynajmniej tak twierdzi.
-Nie, ja..po prostu coś sobie przypomniałam.-Odpowiedziałam, nie wiedząc czy powiedzieć mu o powodzie moich ciarek.Nie chciałam, aby znowu się zadręczał.To nie była jego wina.Siedzieliśmy tak przez dłuższy czas, nie odzywając się do siebie i obserwując.Po prostu cieszyliśmy się swoim towarzystwem.
-Zayn?-Odwróciłam się do chłopaka, a kiedy dostałam w odpowiedzi jego spojrzenie i ciche "hm", kontynuowałam.-Kiedy wróce do babci?No wiesz.-Spiął się i przeniósł wzrok na niebo.Proszę cię, powiedz mi.Chcę wrócić do domu, do babci.Zapewne się strasznie martwi, nie było mnie już tam od tygodnia.A Libby, Eleanor, ja i reszta poznanych mi tam ludzi, zapewne ma mnie w dupie.Chłopak westchnął, splatając nasze palce.
-Emily, ja naprawdę nie wiem.Jak na razie staram się robić wszystko, abyś była tam bezpieczna i czuła się komfortowo.-Zacisnęłam usta w wąską linię, czyli nie wrócę do domu zbyt szybko.-Hey, kochanie, spójrz na mnie.-Zmusił mnie abym to zrobiła, a następnie patrząc w moje oczy, kontynuował-Gdyby nie to, że teraz każdy nagle zaczął szukać Hemmings'a, wróciłabyś już pierwszego dnia, zaraz po tym, jak Trevor by cię spytał o niego.-Westchnął i zaczął bawić się moimi palcami, spuszczając na nie wzrok-Ja chcę cie tylko chronić, nie rozumiesz jak niebezpiecznie teraz tam jest.Już prawdopodobnie każdy wie, gdzie przebywasz, znaleźliby cię w kilka minut, a następnie porwali.Nie byliby tak mili jak Martinez, bo mimo wszystko, byłaś traktowana jak księżniczka, dopiero potem puściły mu nerwy.-Podniósł spojrzenie na moje oczy.Przez ciało przebiegały mi dreszcze.Jak to nie jestem bezpieczna?O co w tym wszystkim chodzi.Nie rozumiałam nic z tego, nie wiedziałam kto mnie szuka oraz w jakim celu to robi.Co jeżeli ktoś tu jest i nas obserwuje?-Emily.Gdyby nie to, że cie tam przyprowadziłem, gdyby nie to, że kazałem mu nic ci nie robić, prawdopodobnie leżałabyś zakopana w ziemi albo zamknięta w piwnicy.To własnie robią przywódcy gangów, jeżeli szukają informacji, porywają osoby, które mogą coś wiedzieć i wyciągają informacje.Znęcają sie psychicznie, aż nie zaczną gadać.A jeśli to nie skutkuje, używają siły, aniołku, oni są zdolni to wszystkiego, dlatego cię tam trzymam i nie wypuszczam.Po prostu nie chcę widzieć twojego ciała w obitej ładnym materiałem, trumnie.I proszę, nie uciekaj, nie próbuj tego, wypuszczę cię od razu, kiedy uznam, że wychodząc przed dom, nic ci się nie stanie, ale proszę, nie próbuj nawet wychodzić z tego budynku.Dobrze?-Spytał, a ja wypuściłam powietrze, nawet nie zauważyłam, że je wstrzymałam.Trzęsły mi się ręce po tym, co powiedział.Dlaczego wszyscy nagle zachcieli znaleźć Luke'a?I co ja mam z tym wspólnego?Przecież do wczoraj myślałam, że nie żyje.Przełknęłam ślinę, wypuszczając drżący oddech.Czyli byłam traktowana ulgowo przez Trevora, bałam się nawet pomyśleć, co zrobiliby ze mną inni.Poczułam jak Mulat porusza się, a następnie przyciąga mnie do siebie, składając pocałunek na czubku mojej głowy.Wtuliłam się niego, słuchając spokojnego i miarowego bicia jego serca.Mogłabym tak siedzieć wiecznie.Przeniósł drugą rękę na moje plecy, głaszcząc je.-Nikt nic ci nie zrobi, przysięgam, ale błagam, Emily, naprawdę nie próbuj nawet wychodzić sama poza budynek.
 Siedzieliśmy na placyku tak długo, aż nie zaczęło się ściemniać.Chłopak postanowił wracać, aby nie siedzieć po ciemku.Co jak co, ale nie było to bezpieczne zważywszy na nagłe zainteresowanie moją osobą.
-Zayn?-Powiedziałam imię Mulata, chcąc zadać pytanie, a kiedy otrzymałam ciche "hm" i spojrzenie bruneta, zapytałam.-Dlaczego w ogóle każdy chce tak bardzo złapać Luke'a?-Spiął się, wzmacniając ucisk na mojej dłoni.Przełknęłam ślinę, mogłam nie pytać.W myślach skarciłam się za swoją ciekawość.Przeniosłam wzrok na niebo przed nami, spacerowaliśmy po jakimś osiedlu, idąc w stronę lasu.Nie chciałam tam wracać, ale wierzyłam Zaynowi, że tam będę bezpieczna i wypuszczą mnie wtedy, kiedy już nikt nie będzie wyrażał zbytniego zainteresowania moją osobą.Usłyszałam westchnięcie, a następnie Mulat puścił moją dłoń.Przeniosłam na niego wzrok, byłam lekko zaskoczona, mimo, że nie byliśmy parą, całował mnie, trzymał za rękę, przytulał i robił wiele podobnych rzeczy, które robią osoby w związku.Nie powiem, trochę mnie to zasmuciło.Może się mu znudziło?Moje wątpliwości minęły, kiedy objął moje plecy ramieniem.Uśmiechnęłam się lekko, w myślach znowu się karcąc, jednak tym razem za głupotę.Jednak nadal nie wiedziałam dlaczego nie znajdzie sobie innej dziewczyny?Ładniejszej, umiejącej się zachować, doświadczonej.. , przecież każda do niego lgnęła, mógłby mieć każdą na jedną noc, zmieniając je kolejnego dnia.Z takimi myślami doszłam do ''domu''.Brunet otworzył drzwi, przepuszczając mnie przed sobą.Nie zdążyliśmy wejść do salonu, a dobiegł nas głos Trevora.Nie mówił spokojnie, bardziej krzyczał.
-Gdzie wyście się podziewali do kurwy?Chcesz ją chronić i w ogóle odpierdalać te wszystkie gówna, ale wychodzisz z nią sam, bez któregoś z chłopaków, kiedy pierdolony Shadow ją chce!Czyś ty kurwa postradał rozum?-Pełen furii, podszedł do Zayna, mierząc go wzrokiem.Nie wiedziałam kim jest ten cały "Cień" i chyba nie chciałam wiedzieć.Na pewno był kimś strasznym, a sądząc po minie chłopaka, tak, na pewno był gorszy od Trevora.
-Czego chce od niej Eric?-Spytał, przyciągając mnie do siebie.Wystraszony Zayn, tego jeszcze chyba nie było.

ERIC

  Siedziałem przy biurku, przeglądając papiery.Musiałem je dokładnie przestudiować, nie chciałem czytać ich po raz kolejny.Będąc prawdopodobnie najstraszniejszym człowiekiem świata, nie mogłem się pomylić.Jedna moja pomyłka, to śmierć kilkunastu ludzi.Nie żebym się przejmował, ale takie "wypadki" nie działają dobrze na reputację.Sięgnąłem po szklankę, nalewając więcej whisky.Kochałem jej smak, zapach, widok i wszystko co z nią związane.Pomagała mi się skupić.Westchnąłem, odkładając akt urodzenia dziewczyny.Jeszcze raz przeczytałem duży, czarny napis na środku teczki.Emily Williams.Biedna.Podobno to Trevor, tsa, szef tego amatorskiego gówna, jest najgorszy ze wszystkich ludzi na ziemi.Śmieszne, zaśmiałem się na myśl, że ludzie są na prawdę aż tak tępi, żeby w to wierzyć.Nawet jako gwiazda porno nie był dobry, a co dopiero szef gangu.Prychnąłem odkładając szklankę obok papierów.Usłyszałem pukanie do drzwi, które następnie się otworzyły, ukazując postawę 27-letniego, blondyna.Podniosłem brew na jego widok, nie chciało mi się wstawać, czy nawet nawrzeszczeć na niego za to, że nie poczekał aż pozwolę mu wejść.Mężczyzna uznał to chyba za znak, że ma zacząć mówić.
-Szefie, znaleźliśmy ją-Powiedział lekko drżącym głosem.Bał się mnie?Uśmiech wpłynął na me usta, jeżeli mają coś zrobić, to tylko, i wyłącznie jak najlepiej.A pomyśleć, że dopiero niecałe pięć godzin temu zleciłem im znalezienie zwykłej dziewczyny, o której nie miałem nawet pojęcia.Nie, to nie tak, że nie wiedziałem, że istnieje.Wiedziałem to, jednak tylko to, że żyje.Nie miałem pojęcia jak się nazywa, wygląda, kim są jej rodzice.-Trevor ją ma-Tym właśnie zdaniem zdrapał mój uśmieszek.Kurwa, czyli nie tylko ja jej szukam.Jednak mogę zapewnić, nie szukam jej dla informacji o jakimś gówniarzu.To ona jest informacją, sama w sobie.Jest kluczem, moim kluczem.Oh biedna Emily, podobno nie ma nic gorszego od mojej uwagi, bo kiedy już ją otrzymasz, cóż, będziesz błagać o śmierć.
-Przyprowadźcie ją tu.Zabawimy się-Zaśmiałem się, biorąc łyka mojego ulubionego napoju.To będzie zajebista zabawa.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Nastepny za tydzień w piątek
W piątek ostatni rozdział, nie wiem czy będzie epilog, ale zapewne tak
Jeżeli chcecie, możecie obejrzeć zwiastun nowej postaci

piątek, 31 lipca 2015

Rozdział 22

Ocknęłam się, leżąc na dobrze znanym mi łóżku.Nie, nie tym w domu babci.Znowu w pokoju Mulata.To miejsce zaczęło mnie przytłaczać, nie chciałam tu być.Chciałam do domu.Próbowałam sobie przypomnieć co się stało, co było powodem tego, że leżę tutaj, nie wiedząc, o co chodzi.Po dłuższej chwili wysilania mózgu, udało się.Luke żyje, jest tutaj.W tym samym budynku, pracuje dla Trevora, jak Zayn.Ale nie rozumiem dlaczego przefarbował włosy i zmienił kolor oczu.W ogóle jak to możliwe?Idiotko, gdyby nie zmienił swojego wyglądu, znaleźliby go, i wiesz, jest coś takiego jak soczewki.Miło, jak na powitanie.
-Luke?-Powiedziałam szeptem.Nawet nie wiem dlaczego, nie powinnam, ale to było silniejsze ode mnie.
-Em, kochanie, dobrze się czujesz?-Dotarł do mnie zmartwiony głos Zayna.Może mi się przewidziało, tak nie było farbowanego szatyna.
-Zayn?-To było bardziej stwierdzenie, niż pytanie.Zamrugałam oczami, rozglądając się po pokoju.W końcu natrafiłam na zmartwione spojrzenie Mulata.Martwił się.-Co się stało?
-Zemdlałaś, przyniosłem cię tu.Powinnaś odpoczywać, to pewnie z przemęczenia.Oh Zayn, gdybyś wiedział, jak bardzo się mylisz.Podszedł do łóżka, składając krótki pocałunek na moim czole.-Odpoczywaj, przyjdę później.-Przez kilka sekund patrzyliśmy sobie w oczy, jednak po ich upłynięciu, chłopak zaczął się odsuwać.Nie chciałam, żeby odchodził.Pójdzie i znowu go nie będzie.W ostatniej chwili wyciągnęłam rękę, aby go złapać, ale jedynie musnęłam jego ramię.Westchnęłam, znowu pójdzie.Zatrzymał się i przeniósł spojrzenie z drzwi na mnie.Wykorzystałam to i powiedziałam.
-Zostań.Proszę.-Przez jego twarz przebiegło poczucie winy.Jakby się czymś zamartwiał.On się obwinia?Błagam tylko nie to.Jeżeli już, to tylko moja i wyłącznie wina.Po chwili namysłu postanowił się wrócić.Usiadł na brzegu łóżka, obok moich ud.Westchnął, po czym przejechał ręką po moim policzku, który automatycznie przybrał barwę dojrzałego pomidora.Spuściłam głowę, lekko się uśmiechając na jego gest.Przeniósł dłoń na brodę, podnosząc ją i patrząc mi w oczy.
-Nie chowaj się, Emi.-Nie chowam się, tylko staram się ukryć onieśmielenie.Nie chce, żeby ktoś mnie taką oglądał, wyglądam wtedy okropnie.Cała jestem okropna.Mam blizny na rękach, nogach.Boje się ludzi i chce jak najszybciej uciec z tego świata.Nikt naprawdę nie wie, co dzieje się w środku drugiego człowieka do chwili, w której mu nie powie.-Posmutniałaś.-Wymusiłam uśmiech.-Widziałem to.-Powiedział cicho się śmiejąc.Następnie przesunął moje nogi, a sam przesiadł się bliżej środka łóżka.-Chodź-Rozłożył ramiona czekając, aż się ruszę.I tak zrobiłam.Wdrapałam się na kolana Mulata, przy okazji zabierając ze sobą kołdrę.Mimo, że było dosyć ciepło, chciałam się pod nią schować.Zawsze tak miałam, nieważne, czy w pokoju było ciepło, czy zimno.Lubiłam pod nią siedzieć.Wtuliłam się w chłopaka, a on opatulił mnie kołdrą.Przymknęłam oczy, było mi dobrze, a smutek zniknął.
-Zimno ci?-Usłyszałam szept przy uchu.Pokręciłam przecząco głową, całkowicie zamykając oczy.
  Obudziłam się leżąc na czymś ciepłym; czymś co się podnosiło i dodatkowo chyba pomrukiwało.Nie przypominałam sobie, aby był tu kot.Zresztą, gdyby był to już nieżywy, nie sądzę, że wytrzymałby mój ciężar.Szybko podniosłam się do pozycji siedzącej i spojrzałam na wydającego pomruki Zayna.Mogłabym się założyć, że moja mina w chwili obecnej była bezcenna.Chłopak cały czas się na mnie patrzył z swoim kpiącym uśmieszkiem.
-Ty mruczysz?-Zapytałam lekko zaspanym głosem.No co?Spałam przed chwilą.Bardzo dobrze spałam.Zamiast odpowiedzi zobaczyłam szereg białych zębów oraz zostałam pociągnięta na tors pewnego ów osobnika.Moja głowa wylądowała centralnie nad jego sercem.Słuchałam jak bije, ignorując cały świat dookoła.Po dłuższej chwili zorientowałam się, że chłopak coś do mnie mówi.Spojrzałam na niego przymulonym wzrokiem, na co się zaśmiał, a jego klatka piersiowa wibrowała.Wydęłam wargę i spojrzałam na niego smutnym wzrokiem.
-No dobra, koniec tego.-Powiedział podnosząc się razem ze mną.Trzymałam się go, aby nie spaść, jednak wiedziałam, że nie upuściłby mnie.W pewnym momencie ziewnęłam, jedną ręką zakrywając usta, a drugą kładąc za szyję Zayna.Następnie przetarłam oczy, patrząc jak zmierza ku drzwiom.
-Gdzie idziemy?-Zapytałam, kiedy wyszliśmy na korytarz.Splotłam drugą rękę w tym samym miejscu, gdzie położyłam pierwszą.
-Zjeść-Przecież na dole jest Trevor i inni.Każą mi stamtąd iść, a nawet jeżeli nie, nie będzie to dla mnie miłe.Spięłam się, a mój oddech przyspieszył.Zaczęłam się wiercić, chcąc wrócić do pokoju i się schować.-Jest tylko Rob, Gor i kilku innych, Trevora nie ma, aniołku.I nie wierć się, bo będę musiał.-Zatrzymał, podrzucając mnie do góry.Pisnęłam i zanim zdążyłam się porządniej złapać, byłam w powietrzu, jednak chwilę potem, Mulat trzymał mnie w ramionach, trzymając specjalnie za uda.-Zrobić tak.Więc kochanie, nie wyrywaj mi się.
  Od ponad godziny siedzieliśmy w salonie.Ja kończę swoją drugą z pięciu kanapek, które zrobił Zayn.Co do niego, zjadł z chłopakami pizzę, oferując mi kawałek, jednak ja nie chciałam.I tak zjadłam za dużo.Z nami siedział Luke, który był nazywany przez wszystkich Robertem, ale większość mówiła na niego po prostu Rob.Nie wspomniałam nic nikomu o nim, i czułam sie z tego powodu dumna.Nie chciałam, aby ktoś się dowiedział, że Luke tu jest.Sądzę, że on również nie chciałby tego.Oprócz niego, był z nami zielono-niebiesko-czarno włosy Gordon, który do złudzenia przypomina mi Michaela, trzeciego najlepszego kumpla farbowanego szatyna.Skończyłam jeść swoją kanapkę, spoglądając na pusty talerz.Ładny był.Przeniosłam spojrzenie na telewizor, gdzie odbywał się bardzo ważny, przynajmniej dla chłopaków, mecz.Nigdy nie interesowałam się piłką nożną, zupełnie jak Luke, więc nie wiem dlaczego oglądał go teraz z taką zaciętością.Nie wiedziałam nawet zbytnio o co w tym chodzi, oprócz tego, że ludzie zabierają sobie piłkę i strzelają do nie swoich, a czasami i swoich, bramek. Przysunęłam się bliżej Zayna, kładąc mu głowę na ramieniu.Spojrzał na mnie i widząc moje znudzenie zapytał
-Chcesz się gdzieś przejść?-Wraz z wypowiedzeniem tych słów, moje serce zaczęło bić szybciej.Przytaknęłam ochoczo.Od ponad sześciu dni, nie wychodziłam z domu.Chciałam wyjść, dotknąć trawy, spojrzeć w niebo.-Chodźmy więc-Podniósł się z kanapy, a ja, chwilę po nim.
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
Obiecałam to macie, następny w środe lub czwartek

wtorek, 28 lipca 2015

Rozdział 21

Spanikowana rozglądnęłam się po pokoju, szukając jakiejś kryjówki.Słyszałam zbliżające się kroki.Nie mogą mnie złapać, będzie po mnie.Zayna nie ma, nie obroni mnie.Poczułam ucisk na nadgarstku, spojrzałam na dziewczynę, trzymającą moją rękę.
-Schowaj się pod łóżko.-powiedziała szeptem.Jak powiedziała, tak też zrobiłam.Szybko zeskoczyłam z mebla, wczołgując się pod nie.Było tak ciemno, że nic nie widziałam, a kołdra dotykająca podłogi nie poprawiała mi widoczności.Uformowałam oddech, aby był jak najcichszy, nie chciałam aby mnie złapali.Usłyszałam jak ktoś wchodzi.To zapewne oni.
-Siedź cicho.-warknął jeden z nich.-I nawet nie próbuj uciekać, bo pożałujesz.-dziewczyna cicho przytaknęła, a po kilku sekundach, które wydawały się dla mnie wiecznością, wyszli.Odetchnęłam z ulgą, po czym wyszłam z mojej kryjówki, po czym spojrzałam na szatynkę.Była o wiele ładniejsza ode mnie, miała  śliczne, zielone oczy i kasztanowe włosy oraz mały, zgrabny nosek.
-Dziękuje-Powiedziałam, na co ona tylko skinęła głową.-Jak masz na imię?
-Lily, a ty?-Odpowiedziała, spoglądając na mnie,
-Emily.
 Rozmawiałyśmy co najmniej kilka dobrych godzin.Lily okazała się bardzo miłą i pogodną osobą.Dowiedziałam się, że jest tu z powodu swojego byłego chłopaka, jednak  więcej nie chciała mi powiedzieć.Natomiast ja, opowiedziałam jej całą historię jak się tu znalazłam, co zrobił mi Trevor.Nie mogła uwierzyć, kiedy jej o tym mówiłam.Tak się zagadałyśmy, że nie usłyszałyśmy otwierających się drzwi.Momentalnie spojrzałyśmy w ich stronę, zauważając bruneta.Przełknęłam ślinę, cofając się na łóżku, natomiast szatynka pozostała niewzruszona, nie bała się go.Bo nic jej jeszcze nie zrobił.
-Kogoż my tu mamy-Powiedział Trevor z tym swoim ironicznym uśmieszkiem.Podszedł bliżej-Wiesz skarbie, mieliśmy z Zaynem umowę, kiedy go nie ma, nie mogę cię tknąć, jeżeli jednak wyjdziesz poza swój pokój, robię co tylko mi się zechce-Dodał, na końcu wybuchając śmiechem.Strach oblał moje ciało.Dlaczego wychodziłam z tego pokoju?Teraz, na pewno, już po mnie.Przełknęłam ślinę, odsuwając się jeszcze bardziej.Mulata nie ma, poszedł i nie wiem, kiedy wróci.Lily mnie nie uratuje, nie narażając siebie.Nie chcę, aby się narażała tyko dlatego, aby bronić mnie i moją głupotę.Przełknęłam ślinę.
-Zrobimy tak, ja nic ci nie zrobię, nawet cie nie dotknę-Powiedział, oblizując usta.To nie zwiastowało nic dobrego-Ale powiesz mi gdzie jest Luke Hemmings.
-Ja naprawdę nie wiem, mówiłam ci to.-Odpowiedziałam, nawet się nie jąkając.Byłam z siebie dumna, przezwyciężyłam strach przed nim.
-Zastanawia mnie to, czy ty naprawdę nie wiesz, czy jedyna jesteś taka głupia, żeby go bronić-Zdążył dokończyć swoją wypowiedź i równie z jej końcem zadzwonił jego telefon.-Martinez-Warknął do urządzenia, chyba się wkurzył, że ktoś mu przerywa.Przez chwilę słuchał, a potem na jego twarz wpełznął cień irytacji.-Czego nie rozumiecie w zdaniu "Znajdźcie Hemmingsa"?Zamiast chłopaka, przyprowadzacie mi ludzi, którzy powinni wiedzieć, gdzie się ukrywa, ale oni kurwa nic nie wiedzą.-Syknął do telefonu, przewracając oczami-I powiedzcie Malikowi, że ma przyjść pokoju, gdzie jest ta szatynka.-Mówiąc to, zakończył rozmowę.
 Jakiś czas później do pokoju wszedł Zayn ubrany cały na czarno.Spojrzał pierw na mnie, a następnie zmroził bruneta spojrzeniem.Nie spuszczając z niego wzroku, kiwnął ręką, dając mi znak, że mam do niego podejść.Zrobiłam to bez dodatkowych rozkazów, nie chciałam być blisko Trevora.Będąc przy Mulacie, schowałam się za jego plecami.
-Ta mała szmata chciała uciec, ciesz się, że nic jej nie zrobiłem.-Powiedział, spoglądając na chłopaka, trzymającego mnie za plecami.Uśmiechnął się złośliwie i patrzył jak Zayn cały się spina, a następnie spogląda na moją osobę.
-Czy to prawda?-Jego głos był taki chłodny, aż się wzdrygnęłam.Proszę, nie.Tylko nie on.
-Ja..Ja chciałam tylko wyjść z pokoju-Zająknęłam się już na pierwszym słowie, nie no fajnie.Przełknęłam ślinę, odsuwając się od chłopaka na wypadek, gdyby chciał coś mi zrobić.Cofając się, moja plecy dotknęły zimnej ściany, a ja wiedziała, że jeżeli chłopak okaże się taki, jaki jest brunet, będzie już po mnie.-Ja na,,naprawdę nie chciałam uciec,P..przysięgam-Dokończyłam, wytrzymując spojrzenia trzech osób tutaj zgromadzonych.Zayn westchnął, podchodząc do mnie.Przymknęłam oczy, czekając na cios z jego strony, jednak kiedy nie następował, otworzyłam je, widząc chłopaka patrzącego na mnie z przekrzywioną głową oraz nieodgadnionym wyrazem twarzy.Przyciągnął moje ciało do siebie.Nie wyrywałam się, ale nie byłam pewna co chce zrobić.Jednak kiedy po prostu zostałam przez niego przytulona, odwzajemniłam to.
-Jak widzisz, nie chciała uciec, a ja jej wierzę.Nie zamierzam też pozwolić ci, abyś ją tknął.-Odpowiedział Zayn spokojnym tonem.Następnie dodał trochę głośniej i już zdecydowanie niespokojnie-Ale do kurwy nie nazywaj jej szmatą.-Trevor się zaśmiał, w tej samej chwili, w której dobiegły do nas głosy szarpaniny oraz jakichś rozmów.Chłopacy spojrzeli się na siebie, wychodząc z pokoju w szybkim tempie, a ja zostałam dosłownie pociągnięta przez Mulata.Weszliśmy do salonu w momencie, kiedy ostatni z mężczyzn zamykał drzwi.Spojrzałam na nich.Każdy, bez wyjątku ubrany był na czarno; czarne spodnie, koszulki, buty, a nawet mogę się założyć, że i skarpetki były tego samego koloru.
-Czego kurwa nie rozumiecie w moich poleceniach?-Zapytał Trevor-Nie wiem, może ja po prostu muszę mówić do was, jak do dzieci?Czy posługujecie się jakimś własnym językiem?Bo jak tak to proszę, wtajemniczcie mnie-Większość wywróciła na to oczami, czyli nie tylko mnie wkurza jego postawa.
-Szefie, my naprawdę próbujemy go złapać, znajdujemy osoby z nim powiązane, ale nikt nic nie wie, jakby Hemmings naprawdę umarł.-Powiedział jakiś blondyn, a ja zauważyłam, jak szatyn stojący za nim próbuje ukryć swój uśmieszek.On coś wie.Chłopak kontynuował, mówiąc coś, ale go nie słuchałam.Byłam zajęta patrzeniem.Miał ciemnobrązowe włosy, ale zielone oczy.Do tego zarost na twarzy, przypominał mi kogoś, jednak nie wiedziałam kogo.Próbowałam sobie wyobrazić, jak wygląda bez brody i wtedy mnie olśniło, byłam pewna, że Luke wyglądał identycznie, jednak pomijając kolor włosów i oczu.Wstrzymałam oddech, a miliard emocji ogarnęło moje ciało.Od bólu do szczęścia.Mój Luke tu jest, wśród nich.Stoi z nimi, pracuje dla Trevora, pomagając mu szukać siebie.Zaczęło mi się kręcić w głowie, za dużo rzeczy jak na jeden dzień.Zrobiło mi się słabo, spojrzałam na Zayna, ściskając jego ramię z całych sił, jednak nie sądzę, że poczuł cokolwiek poza dotykiem.Spojrzał na mnie, a widząc moją minę, spytał zaniepokojony, jednak jedyne co usłyszałam przed ciemnością to swoje imię
_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-_-
NIE SPÓŹNIŁAM SIE.
I wcale nie przypomniałam o tym sobie dopiero teraz.
Wcale.
Naprawdę.
Okay, jako że planuje jednak zakończyć na 24 rozdziale(nie wiem czy będzie epilog, ale zapewne tak) to 22 dodam w piątek.
Nic chyba nie mam do do dania więcej.